دل بده تا به لبت طعم غزل بنشانم

دل بده تا به لبت طعم غزل بنشانم
دلم ارزانی تو کاش برآری جانم

عطر سیب دهنت وسوسه ی آدم بود
موقع خنده بگو :سیب و بکن ویرانم

همچو زنبورم و از شهد وجودت لبریز
کنج کندوی دلت کاش کنی پنهانم

برسر شانه ات آرام ترین بی تابم
بادوچشم ترخود خیس تر ازبارانم

چشم تو حادثه انگیزترین شعر ترم
تاابد شعرتورا ازدل وجان می خوانم