38
بیستُ‌چهارمین فِرِسته‌ء (پستِ) نارَهمند (غیرمرتبط) با تاریخ عرب‌ها و اسرائیلی‌ها
_______________________________
در سال 619 ز. {زادروزی}(میلادی) ، «تون‌یابقوخان» (1) ، فرمانروای «خانفرمائی باختری ترک» (2) ، که همپیمانِ «امپراتوری روم خاوری»{بیزانس} (3) بود ، از «دریای کاسیان» (دریای خزر) گذر (عبور) کرد ، و یک‌سوم خاوریِ قلمروی مردمِ ایرانی‌تبارِ «آلان» (4) را زورگیری (تسخیر) کرد (5).
یادآوری میشود که این پاگذاری (ورود) ترک‌ها به سرزمین کوه‌کاس (قفقاز) ، دومین پاگذاری (ورود) مردم «ترک‌تبار» ، در درازای (طولِ) تاریخ ، به این سرزمین بوده است . یادآوری میشود که مردم ترک‌تبارِ «هان» ، برای نخستین بار در تاریخ ، در سال 372 زادروزی (میلادی) ، به کوه‌کاس (قفقاز) پاگذاشتند (وارد شدند) و برای گاهبازه‌ای (مدت‌زمانی) ، در این سرزمین ، مانا (ساکن) شدند ؛ ولی در سال 454 زادروزی (میلادی) ، مردم ایرانی‌تبارِ «آلان» ، این ترک‌ها را از سرزمین نیاکانی (آبا-اجدادی) خود ، بیرون کردند.
رونهیدنی (قابل توجه) است که تا پیرامونِ (حدودِ) سال 53800 پیشازادروز (قبل‌میلاد) ، سرزمین کوه‌کاس (قفقاز) ، نامانامند (غیرمسکونی) بود ؛ ولی در پیرامونِ (حدودِ) این سال ، بخشی از «هومن‌های (آدم‌های) اندیشگرِ امروزین‌کالبدِ زاگرسی» ، یا همان «ایرانی‌تبارهای آغازین» ، از «کوهستانِ زاگرس» به سرزمین کوه‌کاس (قفقاز) نوبومروی (مهاجرت) کردند ؛ و این سرزمین را مانامند (مسکونی) کردند ، و مردمِ بومیِ این سرزمین گردیدند . یادآوری میشود که سرزمین نیاکانی (آبا-اجدادی) «ترک‌ها» ، که «چشم بادامی» و از «نژاد زرد» هستند ، در فرازِ (شمالِ) قلمرویِ کنونی کشور مغولستان ، جای داشته است.
پایابراین (بنابراین) ، گرچه که شماری از نوادگانِ ترک‌های «زرد نژاد» و چشم بادامی ، که ایران را زورگیری (تسخیر) کردند ، هنوز در ایران مانا (ساکن) هستند ؛ ولی خُب آشکار است که مردمان سفیدپوستِ استانهای آذربایجان ، زنجان و اردبیل ، ترک‌تبار نیستند ؛ بلکه «ایرانی‌تبار» هستند ؛ ولی این مردم ، از سال 1053 زادروزی (میلادی) ، بزورِ شمشیرِ «ترکانِ سلجوقی» (6) ، و از سال 1405 زادروزی (میلادی) ، بزور شمشیر ترک‌های «آق‌قویونلو» (7) ، و سپس از سال 1471 زادروزی (میلادی) ، بزور شمشیر ترک‌های «قره قویونلو» (8) ، و از سال 1501 زادروزی (میلادی) ، بزور شمشیر «ترک‌های صفوی» (9) ، وادار (مجبور) شدند که «زبانِ ترکی» را فرا بگیرند و در کوی و برزن ، به زبانِ ترکی سخن بگویند ؛ ولی این مردم ، به دور از چشم فرمانروایان ترک ، زبان فارسی که زبان مادریشان بود را نگه داشتند (حفظ کردند).
(1) https://en.wikipedia.org/wiki/Tong_Yabghu_Qaghan
(2) https://en.wikipedia.org/wiki/Western_Turkic_Khaganate
(3) https://en.wikipedia.org/wiki/Byzantine_Empire
(4) https://en.wikipedia.org/wiki/Alans
(5)نوشتار (کتاب) «اطلس تاریخی جهان» ، نوشتهء «کالین مک ایودی» ، برگردان (ترجمهء) فریدون فاطمی ، چاپ‌و‌پخش (انتشارات) «نشر مرکز» ، چاپ چهارم ، برگه‌روی (صفحهء) 241
(6) https://en.wikipedia.org/wiki/Seljuk_dynasty
(7) https://en.wikipedia.org/wiki/Aq_Qoyunlu
(8) https://en.wikipedia.org/wiki/Kara_Koyunlu
(9) https://en.wikipedia.org/wiki/Safavid_dynasty
_______________________________
در سال 619 ز. {زادروزی}(میلادی) ، «تون‌یابقوخان» (1) ، فرمانروای «خانفرمائی باختری ترک» (2) ، که همپیمانِ «امپراتوری روم خاوری»{بیزانس} (3) بود ، از «دریای کاسیان» (دریای خزر) گذر (عبور) کرد ، و یک‌سوم خاوریِ قلمروی مردمِ ایرانی‌تبارِ «آلان» (4) را زورگیری (تسخیر) کرد (5).
یادآوری میشود که این پاگذاری (ورود) ترک‌ها به سرزمین کوه‌کاس (قفقاز) ، دومین پاگذاری (ورود) مردم «ترک‌تبار» ، در درازای (طولِ) تاریخ ، به این سرزمین بوده است . یادآوری میشود که مردم ترک‌تبارِ «هان» ، برای نخستین بار در تاریخ ، در سال 372 زادروزی (میلادی) ، به کوه‌کاس (قفقاز) پاگذاشتند (وارد شدند) و برای گاهبازه‌ای (مدت‌زمانی) ، در این سرزمین ، مانا (ساکن) شدند ؛ ولی در سال 454 زادروزی (میلادی) ، مردم ایرانی‌تبارِ «آلان» ، این ترک‌ها را از سرزمین نیاکانی (آبا-اجدادی) خود ، بیرون کردند.
رونهیدنی (قابل توجه) است که تا پیرامونِ (حدودِ) سال 53800 پیشازادروز (قبل‌میلاد) ، سرزمین کوه‌کاس (قفقاز) ، نامانامند (غیرمسکونی) بود ؛ ولی در پیرامونِ (حدودِ) این سال ، بخشی از «هومن‌های (آدم‌های) اندیشگرِ امروزین‌کالبدِ زاگرسی» ، یا همان «ایرانی‌تبارهای آغازین» ، از «کوهستانِ زاگرس» به سرزمین کوه‌کاس (قفقاز) نوبومروی (مهاجرت) کردند ؛ و این سرزمین را مانامند (مسکونی) کردند ، و مردمِ بومیِ این سرزمین گردیدند . یادآوری میشود که سرزمین نیاکانی (آبا-اجدادی) «ترک‌ها» ، که «چشم بادامی» و از «نژاد زرد» هستند ، در فرازِ (شمالِ) قلمرویِ کنونی کشور مغولستان ، جای داشته است.
پایابراین (بنابراین) ، گرچه که شماری از نوادگانِ ترک‌های «زرد نژاد» و چشم بادامی ، که ایران را زورگیری (تسخیر) کردند ، هنوز در ایران مانا (ساکن) هستند ؛ ولی خُب آشکار است که مردمان سفیدپوستِ استانهای آذربایجان ، زنجان و اردبیل ، ترک‌تبار نیستند ؛ بلکه «ایرانی‌تبار» هستند ؛ ولی این مردم ، از سال 1053 زادروزی (میلادی) ، بزورِ شمشیرِ «ترکانِ سلجوقی» (6) ، و از سال 1405 زادروزی (میلادی) ، بزور شمشیر ترک‌های «آق‌قویونلو» (7) ، و سپس از سال 1471 زادروزی (میلادی) ، بزور شمشیر ترک‌های «قره قویونلو» (8) ، و از سال 1501 زادروزی (میلادی) ، بزور شمشیر «ترک‌های صفوی» (9) ، وادار (مجبور) شدند که «زبانِ ترکی» را فرا بگیرند و در کوی و برزن ، به زبانِ ترکی سخن بگویند ؛ ولی این مردم ، به دور از چشم فرمانروایان ترک ، زبان فارسی که زبان مادریشان بود را نگه داشتند (حفظ کردند).
(1) https://en.wikipedia.org/wiki/Tong_Yabghu_Qaghan
(2) https://en.wikipedia.org/wiki/Western_Turkic_Khaganate
(3) https://en.wikipedia.org/wiki/Byzantine_Empire
(4) https://en.wikipedia.org/wiki/Alans
(5)نوشتار (کتاب) «اطلس تاریخی جهان» ، نوشتهء «کالین مک ایودی» ، برگردان (ترجمهء) فریدون فاطمی ، چاپ‌و‌پخش (انتشارات) «نشر مرکز» ، چاپ چهارم ، برگه‌روی (صفحهء) 241
(6) https://en.wikipedia.org/wiki/Seljuk_dynasty
(7) https://en.wikipedia.org/wiki/Aq_Qoyunlu
(8) https://en.wikipedia.org/wiki/Kara_Koyunlu
(9) https://en.wikipedia.org/wiki/Safavid_dynasty
- ۲.۴k
- ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۱
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط