دلتنگی‌های آدمی را

دلتنگی‌های آدمی را
باد ترانه‌ای می‌خواند،
رویاهایش را ...
آسمان پرستاره نادیده می‌گیرد،
و هر دانه برفی
به اشكی نریخته می‌ماند.

سكوت، سرشار از سخنان ناگفته است؛
از حركات ناكرده،
اعتراف به عشق‌های نهان
و شگفتی‌های بر زبان نیامده.

در این سكوت،
حقیقت ما نهفته است.
حقیقت تو ... و من ...