#بخونید

#بخونید
⇨♢⇦علی (ع) در قرآن⇨♢⇦

¤… صراط المستقیم…¤

⇦ اصلاً تابه حال شده است وقتی روزانه در هر رکعت از نماز که می خوانید: □□«اهدنا الصراط المستقیم» (1)□□
درنگی کنید و از خودتان بپرسید، کدام راه، راه مستقیم است؟
یا راه ضالین و مغضوبین که از خداوند می خواهیم ما را از آن حفظ کند، چه مسیری است؟
وقتی به شما تفسیر این آیات را بگوییم، از این به بعد جور دیگری نماز خواهید خواند.

[[》«سلام بن مستنیر» نزد امام باقر (علیه السلام) رفت و به ایشان گفت:
«فدایتان شوم. دلم نمی خواهد مزاحمتان شوم ولی اگر اجازه دهید سوالی دارم.»
امام فرمودند: «هر چه می خواهی بپرس.» او پرسید: «قول خداوند در کتابش که می فرماید «هذا صراط علیّ مستقیم» (2) (این راهی است بر من که مستقیم است) کدام راه است؟»

امام (ع) فرمودند:«راه علیّ بن ابی طالب.»
گفت: راه علیّ بن ابی طالب؟
فرمودند: «راه علیّ بن ابی طالب (ع)» (3)

[[》همچنین از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) روایت شده است که به حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) می فرمودند:
«تو راه روشن و تو صراط مستقیم و تو سرور مؤمنان هستی.» (4)

[[》همچنین از رسول گرامی اسلام (ص) نقل شده است که فرمودند:
«هر کس دوست داشته باشد که از صراط، مانند بادی تند بگذرد و بدون حساب وارد بهشت گردد، ولیّ و وصیّ و دوست و جانشین من برای خاندانم، علیّ بن ابی طالب (ع) را دوست بدارد
و هر کس می‏ خواهد وارد آتش شود ولایت او را ترک کند؛
پس سوگند به عزت و جلال پروردگارم که او دروازه ی خداوند است که جز از طریق او نمی ‏توان وارد شد و او صراط مستقیم است و او کسی است که در روز قیامت از ولایت او پرسیده خواهد شد.» (5)

حال که منظور خداوند را از صراط مستقیم فهمیدیم، خوب است همینجا اشاره کنیم که به قول امام صادق (ع)، در آیه ی «غیر المَغضوبِ عَلَیهِم و لضّالین» (6)، منظور از «مغضوبین» (مورد غضب قرار گرفتگان)، یهودیان و منظور از «ضالین»، نصاری یا همان مسیحیان هستند. (7)

□□ خداوندا!
«اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِیمَ، صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ وَلاَ الضَّالِّینَ»
(ما را به راه راست هدایت فرما، راه آنان که گرامی ‏شان داشته‏ ای نه [راه] مغضوبان و نه [راه] گمراهان.)


✔پی نوشت:
1. سوره ی حمد، آیه ی 6
2. حجر: 15
3. حسکانی، سیمای امام علی علیه السلام در قرآن/ ترجمه شواهد التنزیل؛ ص 35
4. همان، ص 33
5. همان، ص 34
6. حمد، 7
7. قرشی بنایی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج ‏4، ص 199