when silence became a scream p10
دستیار بدون توجه به بنگچان، یونا را از بازو گرفت و با خشونت به سمت در کشید. «رئیس از نحوهی رقصیدنت راضی نیست. میگه داری ادا درمیاری!»
یونا به سمتِ اعضا برگشت. لینو با چهرهای بیتفاوت به آینه نگاه میکرد. سونگمین سرش را پایین انداخته بود. کسی از او دفاع نکرد.یونا را به یک اتاق تمرینِ فرعی، تاریک و خنک بردند. جوپ آنجا بود. بدون هیچ حرفی، یونا را به خاطرِ «عدم تمرکز» و «پوشش نامناسب» تنبیه کرد. ضربات سنگین و بیرحمانه بود. یونا، با همان صورتِ سنگیاش، دندانهایش را روی هم فشار داد. او حتی یک قطره اشک هم نریخت. او آموخته بود که برای بقا، باید درد را در جایی در عمقِ وجودش دفن کند.او در مرزِ سیاهیِ مطلق و بیهوشی رها شد. دقایقی بعد، با صورتِ خیس از عرق و بدنی که درد میکرد، به سالن تمرین برگشت.وقتی یونا به سالن برگشت، اعضا مشغولِ استراحت بودند. او سعی کرد لنگلنگان به گوشهای برود، اما چانگبین که متوجه تغییرِ حالت او شده بود، با لحنی طعنهآمیز گفت: «میبینی؟ حتی طاقتِ یه تمرینِ معمولی رو نداره.»
یونا نگاهش را به زمین دوخت. او نمیتوانست بگوید چرا دیر کرده است. نمیتوانست بگوید که جوپ او را تکهتکه کرده بود.
هان با خنده گفت: «شاید چون فکر میکنه خیلی خاصه که با پولِ باباش اومده اینجا، لازم نیست مثل ما خسته بشه.»
کلمات مثل تبر به یونا برخورد میکردند. پدرِ پولدار. عمل زیبایی. آنها هیچچیز نمیدانستند. اما یونا میدانست که اگر حقیقت را بگویدآنها ممکن است به او ترحم کنند.و یونا از ترحم، بیشتر از کتکهای جوپ متنفر بود.او تصمیم گرفت سکوت کند. بگذارد اعضا از او متنفر باشند. بگذار هیترها به او حمله کنند. اینطوری، تمرکزِ رسانهها از روی بقیهی اعضای استری کیدز برداشته میشد. او سپرِ بلای آنها میشد تا آنها بتوانند در صلح پیشرفت کنند.بنگچان در تمام این مدت، از گوشهی سالن یونا را زیر نظر داشت. او متوجهِ لرزشِ دستهای یونا شد. متوجه شد که او چطور سعی میکند نفسهایش را کنترل کند تا دردش مشخص نشود.بنگچان آهسته به سمت یونا رفت. اعضا ساکت شدند.
«یونا، تو حالت خوبه؟»
یونا به چشمهای بنگچان نگاه کرد. چشمهایی که داشتند لایههای دروغِ او را میشکافتند. یونا لبخندی کمرنگ و مصنوعی زد. «اره من خوبم مشکلی نیس.»بنگچان یک لحظه تردید کرد. دستش را جلو برد تا شانهی یونا را لمس کند، اما یونا عقب کشید.
بنگچان زمزمه کرد: «یه چیزی اینجا اشتباهه. هیچکس اینقدر سرد نیست، مگر اینکه مجبور باشه خودش رو یخ بزنه.»
در ان لحظه چشمانِ بنگچان، برای یک لحظه، قول داد که حقیقت را پیدا خواهد کرد.
یونا به سمتِ اعضا برگشت. لینو با چهرهای بیتفاوت به آینه نگاه میکرد. سونگمین سرش را پایین انداخته بود. کسی از او دفاع نکرد.یونا را به یک اتاق تمرینِ فرعی، تاریک و خنک بردند. جوپ آنجا بود. بدون هیچ حرفی، یونا را به خاطرِ «عدم تمرکز» و «پوشش نامناسب» تنبیه کرد. ضربات سنگین و بیرحمانه بود. یونا، با همان صورتِ سنگیاش، دندانهایش را روی هم فشار داد. او حتی یک قطره اشک هم نریخت. او آموخته بود که برای بقا، باید درد را در جایی در عمقِ وجودش دفن کند.او در مرزِ سیاهیِ مطلق و بیهوشی رها شد. دقایقی بعد، با صورتِ خیس از عرق و بدنی که درد میکرد، به سالن تمرین برگشت.وقتی یونا به سالن برگشت، اعضا مشغولِ استراحت بودند. او سعی کرد لنگلنگان به گوشهای برود، اما چانگبین که متوجه تغییرِ حالت او شده بود، با لحنی طعنهآمیز گفت: «میبینی؟ حتی طاقتِ یه تمرینِ معمولی رو نداره.»
یونا نگاهش را به زمین دوخت. او نمیتوانست بگوید چرا دیر کرده است. نمیتوانست بگوید که جوپ او را تکهتکه کرده بود.
هان با خنده گفت: «شاید چون فکر میکنه خیلی خاصه که با پولِ باباش اومده اینجا، لازم نیست مثل ما خسته بشه.»
کلمات مثل تبر به یونا برخورد میکردند. پدرِ پولدار. عمل زیبایی. آنها هیچچیز نمیدانستند. اما یونا میدانست که اگر حقیقت را بگویدآنها ممکن است به او ترحم کنند.و یونا از ترحم، بیشتر از کتکهای جوپ متنفر بود.او تصمیم گرفت سکوت کند. بگذارد اعضا از او متنفر باشند. بگذار هیترها به او حمله کنند. اینطوری، تمرکزِ رسانهها از روی بقیهی اعضای استری کیدز برداشته میشد. او سپرِ بلای آنها میشد تا آنها بتوانند در صلح پیشرفت کنند.بنگچان در تمام این مدت، از گوشهی سالن یونا را زیر نظر داشت. او متوجهِ لرزشِ دستهای یونا شد. متوجه شد که او چطور سعی میکند نفسهایش را کنترل کند تا دردش مشخص نشود.بنگچان آهسته به سمت یونا رفت. اعضا ساکت شدند.
«یونا، تو حالت خوبه؟»
یونا به چشمهای بنگچان نگاه کرد. چشمهایی که داشتند لایههای دروغِ او را میشکافتند. یونا لبخندی کمرنگ و مصنوعی زد. «اره من خوبم مشکلی نیس.»بنگچان یک لحظه تردید کرد. دستش را جلو برد تا شانهی یونا را لمس کند، اما یونا عقب کشید.
بنگچان زمزمه کرد: «یه چیزی اینجا اشتباهه. هیچکس اینقدر سرد نیست، مگر اینکه مجبور باشه خودش رو یخ بزنه.»
در ان لحظه چشمانِ بنگچان، برای یک لحظه، قول داد که حقیقت را پیدا خواهد کرد.
- ۲.۳k
- ۰۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط