به یاد شهیدی که اولین هدف دشمن در جنگ ۱۲ روزه با بمب۵۰۰
تنی بود ، مردی که به خاطر کشتنش ۶۰ بیگناه را شهید کردند
ادامه قسمت قبل
دانشگاه شیراز، هم او را به دانشجویان خط امام وصل کرد، هم به چند دوست خوب. آنقدر خوب که تا آخر در کنارهم ماندند و نه فقط سرنوشت خودشان که آینده کشور را هم تغییر دادند. با مسعود علیمحمدی در خوابگاه دانشگاه آشنا شد و با فریدون عباسی در دانشکده فیزیک. دوستیشان از فیزیک هستهای شروع شد، اما تا آسمان ادامه پیدا کرد. کارشناسیارشد را که در شیراز گرفت، چندین دانشگاه بهدنبال استخدامش بودند، اما عضویت در سپاه و هیئتعلمی شدن در دانشگاه امامحسین علیهالسلام را بیشتر از بقیه دوست داشت. با دوستان کاربلدش دورهم جمع شدند و گروه فیزیک دانشگاه را تأسیس کردند.
هرچه بیشتر میخواند، سؤالهای بیجواب بیشتری پیدا میکرد که دوست داشت حلشان کند. وسط دنیای کوانتوم و هسته و تابش و انرژی، دنبال راحتی و آسایش مردم میگشت. پژوهشهایش یا به ساخت دستگاه جدیدی در پالایشگاهها منتهی میشد یا با خودش راحتی کادر درمان و روشهای جدید بهبود بیماران صعبالعلاج را میآورد. میگفت مردم باید طعم شیرین پیشرفت هستهای را در زندگی عادیشان بچشند تا خودشان با جان و دل پایش بایستند.
با فریدون عباسی، محسن فخریزاده، داریوش رضایینژاد، مسعود علیمحمدی و خیلیهای دیگر دورهم جمع شدند تا برای کشور کاری کنند. صنعت هستهای کشور از همین جمع جوان پاگرفت و ریشهدار شد. همیشه این طور نبود که شرایط آماده و هموار باشد، اما این چیزی نبود که بتواند او را دلسرد کند. با همه سختیها و خوندل خوردنها، تأسیس خیلی از گروههای علمی و سازمانهای تخصصی، به همتش گره خورده است؛ یکی از مهمترینهایش سپند. با دکتر فخریزاده نشستند و نامش را «سازمان پژوهش و نوآوری دفاعی» گذاشتند تا مخفف کلماتش بشود سپند. دکتر منصور عسکری همانقدر که در شکافتن دل هستهها و بیرون کشیدن انرژی از آنها متخصص بود، معجزه کردن با کلمات را هم خوب میدانست.
هم زیاد شعر میخواند، هم زیاد شعر میگفت. سر کلاس، برای دانشجوهایش شعر میخواند. در خانه هم، سالگردها و تولدها، هدیه ویژه بابا سرودهای تازه بود. آرزویش بود روزی در جلسه شاعران با آقا بنشیند و شعرهایش را بخواند. اگر چاپشان میکرد تا الان چندین جلد کتاب داشت، اما هیچوقت فرصتش را پیدا نکرد؛ چون عضو هیئتعلمی مرکز علم و فناوری فیزیک دانشگاه جامع امام حسین علیهالسلام، مسئول مرکز فلسفه علوم طبیعی دانشگاه، همکار در مجموعه تحقیقاتی وزارت دفاع و همچنین نماینده وزیر دفاع در شورای امنیت ملی بودن، وقت زیادی از او میگرفت.
با همه اینها همیشه مشغول یاد گرفتن بود. به روسی، ترکی، فرانسه و انگلیسی مسلط بود. چند سال اخیر هم تمرکزش را گذاشته بود روی زبانهای چینی و عبری؛ چون معتقد بود دانستنش نیاز فعلی کشور است. آنقدر خواند و یاد گرفت و به دیگران یاد داد و کشور را روی مرزهای دانش جلو برد که دشمن از وجودش احساس خطر کرد. دهها پیام دعوت از معتبرترین مراکز علمی و پژوهشی دنیا برایش میآمد و او بیتوجه به همه وعدههای خارجی، تنها با حقوق استاد دانشگاهی در ایران، کار خودش را میکرد. وقتی دیدند این چیزها وسوسهاش نمیکند، شیوهشان را عوض کردند: اسمش رفت در فهرست تحریمهای بینالمللی. مقالات علمیاش را در هیچ مجله معتبری در دنیا چاپ نمیکردند. همین باعث شد گرفتن مدرک دکترایش بیشتر از بیست سال طول بکشد، اما این اتفاقها هم باعث نمیشد نسبت به آرمانی که در سر داشت ذرهای تردید کند..،.
ادامه دارد
#دلتنگ_منصور
#شهید_دکتر_منصور_عسگری
#دکتر_منصور_عسکری
#شهدای_هسته_ای
#شهید_هسته_ای
#شهید_فخری_زاده
#شهید_عباسی
ادامه قسمت قبل
دانشگاه شیراز، هم او را به دانشجویان خط امام وصل کرد، هم به چند دوست خوب. آنقدر خوب که تا آخر در کنارهم ماندند و نه فقط سرنوشت خودشان که آینده کشور را هم تغییر دادند. با مسعود علیمحمدی در خوابگاه دانشگاه آشنا شد و با فریدون عباسی در دانشکده فیزیک. دوستیشان از فیزیک هستهای شروع شد، اما تا آسمان ادامه پیدا کرد. کارشناسیارشد را که در شیراز گرفت، چندین دانشگاه بهدنبال استخدامش بودند، اما عضویت در سپاه و هیئتعلمی شدن در دانشگاه امامحسین علیهالسلام را بیشتر از بقیه دوست داشت. با دوستان کاربلدش دورهم جمع شدند و گروه فیزیک دانشگاه را تأسیس کردند.
هرچه بیشتر میخواند، سؤالهای بیجواب بیشتری پیدا میکرد که دوست داشت حلشان کند. وسط دنیای کوانتوم و هسته و تابش و انرژی، دنبال راحتی و آسایش مردم میگشت. پژوهشهایش یا به ساخت دستگاه جدیدی در پالایشگاهها منتهی میشد یا با خودش راحتی کادر درمان و روشهای جدید بهبود بیماران صعبالعلاج را میآورد. میگفت مردم باید طعم شیرین پیشرفت هستهای را در زندگی عادیشان بچشند تا خودشان با جان و دل پایش بایستند.
با فریدون عباسی، محسن فخریزاده، داریوش رضایینژاد، مسعود علیمحمدی و خیلیهای دیگر دورهم جمع شدند تا برای کشور کاری کنند. صنعت هستهای کشور از همین جمع جوان پاگرفت و ریشهدار شد. همیشه این طور نبود که شرایط آماده و هموار باشد، اما این چیزی نبود که بتواند او را دلسرد کند. با همه سختیها و خوندل خوردنها، تأسیس خیلی از گروههای علمی و سازمانهای تخصصی، به همتش گره خورده است؛ یکی از مهمترینهایش سپند. با دکتر فخریزاده نشستند و نامش را «سازمان پژوهش و نوآوری دفاعی» گذاشتند تا مخفف کلماتش بشود سپند. دکتر منصور عسکری همانقدر که در شکافتن دل هستهها و بیرون کشیدن انرژی از آنها متخصص بود، معجزه کردن با کلمات را هم خوب میدانست.
هم زیاد شعر میخواند، هم زیاد شعر میگفت. سر کلاس، برای دانشجوهایش شعر میخواند. در خانه هم، سالگردها و تولدها، هدیه ویژه بابا سرودهای تازه بود. آرزویش بود روزی در جلسه شاعران با آقا بنشیند و شعرهایش را بخواند. اگر چاپشان میکرد تا الان چندین جلد کتاب داشت، اما هیچوقت فرصتش را پیدا نکرد؛ چون عضو هیئتعلمی مرکز علم و فناوری فیزیک دانشگاه جامع امام حسین علیهالسلام، مسئول مرکز فلسفه علوم طبیعی دانشگاه، همکار در مجموعه تحقیقاتی وزارت دفاع و همچنین نماینده وزیر دفاع در شورای امنیت ملی بودن، وقت زیادی از او میگرفت.
با همه اینها همیشه مشغول یاد گرفتن بود. به روسی، ترکی، فرانسه و انگلیسی مسلط بود. چند سال اخیر هم تمرکزش را گذاشته بود روی زبانهای چینی و عبری؛ چون معتقد بود دانستنش نیاز فعلی کشور است. آنقدر خواند و یاد گرفت و به دیگران یاد داد و کشور را روی مرزهای دانش جلو برد که دشمن از وجودش احساس خطر کرد. دهها پیام دعوت از معتبرترین مراکز علمی و پژوهشی دنیا برایش میآمد و او بیتوجه به همه وعدههای خارجی، تنها با حقوق استاد دانشگاهی در ایران، کار خودش را میکرد. وقتی دیدند این چیزها وسوسهاش نمیکند، شیوهشان را عوض کردند: اسمش رفت در فهرست تحریمهای بینالمللی. مقالات علمیاش را در هیچ مجله معتبری در دنیا چاپ نمیکردند. همین باعث شد گرفتن مدرک دکترایش بیشتر از بیست سال طول بکشد، اما این اتفاقها هم باعث نمیشد نسبت به آرمانی که در سر داشت ذرهای تردید کند..،.
ادامه دارد
#دلتنگ_منصور
#شهید_دکتر_منصور_عسگری
#دکتر_منصور_عسکری
#شهدای_هسته_ای
#شهید_هسته_ای
#شهید_فخری_زاده
#شهید_عباسی
- ۴۴
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط