روند پیدایش و گسترس فرآوریشیوهء «خویشفرمائی گرائی» {از 11

روند پیدایش و گسترس فرآوریشیوهء «خویشفرمائی گرائی» {از 11000 پیشازادروز تا 640 زادروزی (میلادی)} (ویرایش 4)
______________________________________________________
در پیرامون (در حدود) سال 11000 پ. (پیشازادروز) ، مردمان جائی بنام "تپه آسیاب" (1)، که باستانیجای (سایت باستانی) آن ، در پدفراز (جنوب) شهر امروزی کرمانشاه جای دارد ، برای نخستین بار در جهان ، به فرآوریشیوهء «خویشفرمائیگرائی با فناوری نوسنگی» (2) دست یافتند . همهء باستانشناسان ، آغاز فناوری «نوسنگی» را " تنددگرش نوسنگی" (انقلاب نوسنگی) نامیده اند (3) (4) (5) (6) (7) ، چون با آغاز این فناوری ، شمار زیادی از نوآوری های زیرساختی (زیربنائی) و روساختی (روبنائی) نیز ، پدید آمدند . این نوآوری ها برابرند با:

1- آغاز کشاورزی
2- آغاز رامسازی جانورانی مانند بز ، گوسفند ، و گاو
3- آغاز یکجانشینی (8) ، و پدید آمدن نخستین روستاهای جهان ، با دستیابی به فناوری ساخت خانه های بادوام و هماهنگ با اقلیم
4- آغاز برگزینش شایسته ترین روستائی ، برای راهبری (اداره کردن) روستا
5- آغاز پدید آمدن «دارایش خودین افزارهای فرآوری» (مالکیت خصوصی وسایل تولید) و بواژگانی دیگر ،«دارایش خودین سرمایه»
6- آغاز فرآوریشیوهء (شیوهءتولید) «خویشفرمائی گرائی»
7- آغاز ساخته شدن ابزارهائی برای "شمارش"
8- آغاز بافته شدن پارچه
9- ساخته شدن شخم ابزار
10- افزایش شتابان سرشمارهء (جمعیت) مردم
11- ساخته شدن شبکه های آبیاری و آبرسانی


همانجور که می بینید ، آغاز شدن فرآوریشیوهء (شیوهءتولید) «خویشفرمائی گرائی» ، یکی از نوآوری های «تنددگرش نوسنگی» (انقلاب نوسنگی) است . فرآوریشیوهء (شیوهءتولید) «خویشفرمائی گرائی» ، دارای سه ویژگی زیر بوده است:

1- همهء «کنشگران سودآورشی» (فعالان اقتصادی) این فرآوریشیوه (شیوهءتولید) ، ناهمانند با «کنشگران سودآورشی» (فعالان اقتصادی) فرآوریشیوهء «برابری گرائی» {1} ، دارای «ابزارهای فرآوری کسین» (ابزار تولید شخصی) خود بوده اند.

2- همهء «کنشگران سودآورشی» (فعالان اقتصادی) این فرآوریشیوه (شیوهءتولید) ، بمانند «کنشگران سودآورشی» (فعالان اقتصادی) فرآوریشیوهء «برابری گرائی» ، روند فرآوری (تولید) را ، با همکاری هم پیش می برده اند.

3- ناهمانند با هنگامهء برپائی «برابری گرائی» ، که در آن هر کس باندازهء نیازش ، از «کارآورد» (محصول کار) رسه (سهم) می برد ؛ در هنگامهء برپائی فرآوریشیوهء (شیوهءتولید) «خویشفرمائی گرائی» ؛ هر«کنشگر سودآورشی» (فعال اقتصادی) ، درخور (متناسب) با کارکردش (نقشش) در روند فرآوری (تولید) ، از «کارآورد» (محصول کار) رسه (سهم) می برده است . به سرنام نمونه (بعنوان مثال) ، آنهائی که در روند فرآوری ، کارکرد (نقش) رهبری را داشتند ، از رسهء (سهم) بیشتری از «کارآورد» (محصول کار) ، برخوردار می شده اند . بااینچگونی (با اینحال) باید گفت که در فرآوریشیوهء «خویشفرمائی گرائی» ، پدیده هائی همچون «مزدبگیری کردن» {مانند «کارگری یا کارمندی کردن» امروزه روز} ، «بردگی کردن» ، و «رعیتی کردن» ، یافت نمی شد .

مردم ، با آغاز شدن هنگامهء نوسنگی ، و پدید آمدن نخستین روستاها ، بایدی (ضروری) دانستند که شایسته ترین روستائی را به سرنام (بعنوان) «کدخدا» برگزینند ، تا سرپرستی کارهای بزرگی همچون "پدافند در برابر راهزنان و دشمنان" ، "ساخت سامانه های آبیاری" ، "داوری میان مردم" و... را به دوش بگیرد . اگر کدخدا "سپرده کارهایش" (وظایفش) را بخوبی انجام می داد ، از او می خواستند که راه و روش کدخداگری را به فرزندش آموزش دهد ، تا پس از درگذشتش ، "سپرده کارهایش" (وظایفش) بدست پسرش انجام گیرند ؛ ولی اگر او نمی توانست این "سپرده کارهایش" را بخوبی انجام دهد ، او را برکنار ، و کس دیگری را بجای او برمیگزیدند . در بارهء شیوهء پرداخت هزینه های "همایه داری" (ادارهء جامعه) نیز باید گفت که مردم ، این کار را به روش های گوناگونی مانند کار کردن بی دستمزد برای ساخت سازه های "همه سودرسان" (عام المنفعه) ، و یا دادن بخشی از کشتبار (محصولات کشاورزی) یا دام خود ، و یا پرداخت زر و سیم و گوهر به کدخدا ، انجام می داده اند.

هنگامهء (دوران) ابرفناوری «نوسنگی» ، در پیرامون سال 5400 پیشازادروز (قبل میلاد) در «سومر» {2} پایان یافت ، و بجای آن ، ابرفناوری پیشرفته تر «مس – سنگی» (9) نوآوری شد . سپس در پیرامون سال 3800 پ. ، در همان سرزمین «سومر» ، ابرفناوری «برنز» (10) نوآوری شد ، و سرانجام در پیرامون سال 3000 پ. ، در همین سرزمین ، ابرفناوری «آهن» (11) نوآوری شد ؛ ولی باید گفت که در سرتاسر این هنگامه ها ، همچنان فرآوریشیوهء (شیوهء تولید) «خویشفرمائی گرائی» برپا (برقرار) بوده است . بااینچگونی (با اینحال) باید گفت