مانند دیوانه ها میخواندم با بغض تمام‌  و صدای بلند

مانند دیوانه ها میخواندم با بغض تمام‌  و صدای بلند
بدون توحه به  تایید و اخم عابرانی که رد میشدند...
یاور همیشه مومن    تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوری      برای من شده عادت
ناجی عاطفه ی من       شعرم از تو جون گرفته
رگ خشک بودن من         از تن تو خون گرفته
اگه مدیون تو باشم          اگه از تو باشه جونم
قدر اون لحظه نداره          که منو دادی نشونم
اگه مدیون تو باشم            اگه از تو باشه جونم
قدر اون لحظه نداره             که منو دادی نشونم
وقتی شب شب سفر بود         توی کوچه های وحشت
وقتی هر سایه کسی بود            واسه بردنم به ظلمت
وقتی هر ثانیه ی شب                تپش هراس من بود
وقتی زخم خنجر دوست             بهترین لباس من بود
تو با دست مهربونی              بتنم مرحم کشیدی
برام از روشنی گفتی                پرده شبو در یدی
یاور همیشه مومن              تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوری           برای من شده عادت
ای طلوع اولین دوست              ای رفیق آخر من
بسلامت سفرت خوش              ای یگانه یاور من
مقصدت هرجا که باشه         هر جای د نیا که باشی
اونور مرز شقایق             پشت لحظه ها که باشی
خاطرت باشه که قلبت           سپر بلای من بود
تنها دست تو رفیق          دست بی ریای من بود
یاور همیشه مومن               تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوری           برای من شده عادت

میخواندم در حالی که خودم را مانند پر کاهی سبک و بی وزن و بی ارزش در دست جبر روزگار میدیدم
دستهای من برای تسخیر قلب پریسا بسیار کوچک بود
من قد و قیافه جذاب و ماشین و خانه نداشتم ... خودم بودم و اراده خودم ولی محبوبی همه چیز داشت
پریسا را ملامت نمیکردم ...حق داشت ..هیچ وقت کسی را ملامت نکردم پریسا حق انتخاب داشت من در کلاس پریسا نبودم  شخصی را دیدم سیگار میکشد پاهایم لرزید گفتم داداش ی نخ ما را مهمون کن  ی نخ کشید و گفت خیلی تلخ و غمگین میخونی گفنم دارو ندارم را باختم گفت در ته چاه اب شور  هم باشی یکی هست که دوست داره گفتم کی ؟
گفت همونی که یوسف را از ته چاه بیرون کشید و مصر را بهش بخشید......