خدا ، به حق دل عاشقان سرگردان

خدا ، به حق دل عاشقان سرگردان

مرا به آنچه که بودم دوباره برگردان

به کدخدایی ِ آبادی ِ به دور از عشق

نه این رعیّت ِخانه خراب و سرگردان

یقین که عشق و غمش حکم نان انسان است

ولی امان که اگر در گلو بماند نان

جناب ِعشق عجب باغبان بی رحمی ست

دو لاله چیدن از آن باغ و اینهمه تاوان؟!

به قدر قدرت هرکس ستم سزاوار است

مگر که بید چه دارد برابر طوفان؟!

خدا ، بریده ام از عشق و زندگی دیگر

به آیه آیۀ ی توبه ، به جان الرّحمن