ﺑﻪ ﮐﺠﺎﯼ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﻢ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﻢ ..

ﺑﻪ ﮐﺠﺎﯼ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﻢ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﻢ ..
ﺑﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﺟﺎﻧﯽ ِ ﺩﺭﯾﺎﭼﮥ ﺍﺭﻭﻣﯿﻪ ﺍﻡ ﯾﺎ ﺭﻭﺩ ِ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ ﮐﺎﺭﻭﻧﻢ ..
ﺣﺎﻝ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻮﯾﺘﺶ ﺩﺍﻡ ﭘﻬﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ... ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﯼ ﺗﻌﻠﻖ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﻢ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻪ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﮎ ﺧﻮﺭﺩﮤ ﻭﻃﻨﻢ، ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ ..
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺳﮑﻮﺗﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﺝ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ .. ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺟﺎﻥِ ﻫﻮﯾﺘﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻪ ﺗﻌﻠﻘﺎﺗﻢ ﺩﺳﺖ ﺩﺭﺍﺯﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ..
ﻫﻮﯾﺖ ﯾﻌﻨﯽ
ﻭﻗﺘﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ .. ﯾﻌﻨﯽ
ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭﻭﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻧﺎﻡ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﭘُﻠﯽ ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎ، ﭘﯿﻮﻧﺪ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ..
دریاچه من .. ﻗﺒﻞ ِ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮﯾﻦ دریاچه شور جهان ﺑﺎﺷﺪ .. ،
ﺗﺎﺭﯾﺦ ِ ﺳﯿﺎﻝ ِ ﻭ ﺯﻧﺪﮤ ﯾﮏ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺍﺳﺖ ..
ﯾﻌﻨﯽ .. ﺍﺯ ﻗﺪﻣﺘﺶ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺭﯾﻢ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻣﺎﻥ ﺗﻌﻠﻖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ..
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﻫﺎ ﺳﻬﯿﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ .. ﻫﻨﻮﺯ ﯾﮏ ﻭﻃﻨﯿﻢ ..
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﻢ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ..