ﮔﺎﻫﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮔﯽ ﻏﺮﻕ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ

ﮔﺎﻫﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮔﯽ ﻏﺮﻕ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﯾﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻓﺮﺩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ ﻭﻧﻬﯽ ﭘﺪﺭ ﮐﻼﻓﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺪﺭﺵ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻣﯿﻞ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻏﺬﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻣﺎﻥ ﻏﺮ ﻣﯽ ﺯﻧﯿﻢ ﻭ
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﻣﺶ ﻭﺷﻨﯿﺪﻥ ﺟﻮﺍﺑﺶ
ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﻧﺎﻟﯿﻢ
ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺍﺯﺷﻠﻮﻏﯽ ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ .
ﻭﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﻐﺾ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ .
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺭﻭﺯ ﺗﻌﻄﯿﻞ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ
ﺁﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻢ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﺩﻥ ﻏﺮﻭﺏ ﺟﻤﻌﻪ ﻣﯽ
ﺍﻧﺪﺍﺯﯾﻢ .
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺎﻫﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﻢ ﻫﻤﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺖ .