" شعر قشنگیه بادقت بخونید"

" شعر قشنگیه بادقت بخونید"

قطره ای در صدفی پنهان شد. رفته رفته به صدف مهمان شد.

در نهانخانه تاریک صدف، چند روزی که گذشت...

دید منزل تنگ است، در و دیوار صدف چون سنگ است.

کمی آزرده شد از خود پرسید:

علت آمدنم اینجا چیست؟ قطره ها آزادند، در دل موج زمان فریادند. چیست معنای خود آزاری من؟ چیست بیماری من؟

اگر روزنه ای باز شود دور شوم، ساکن منطقه روشنی و نور شوم...

صدف آهسته شنید این نجوا، گفت:

ای کودک خرد دریا! شکوه کم کن که در این بحر عمیق، ما نگردیم به کس یار و شفیق.

ارزشت بیشتر از شبنم نیست، مثل تو در دل دریا کم نیست.

ما به کس در دل خود جا ندهیم، تا ندانیم که ارزش دارد بی جهت منزل و ماوا ندهیم

اگر امروز تو در سینه من پنهانی، یا به قول خودت افتاده در این زندانی

مکن از بخت شکایت که بدون تردید، تو در این خانه تاریک ، شوی مروارید.