حیف ازتو،که گل باشی،ومن خارتوباشم❤

حیف ازتو،که گل باشی،ومن خارتوباشم❤

بگذارکه ازدورگرفتارتوباشم❤

من مایه ندارم که خریدارتوگردم❤

باشدکه گدای سربازتوباشم❤

گرراه ندارم به حریمت،نظری کن❤

تامعتکف سایه ی دیوارتوباشم❤

باآن که توراعاشقم،ازخودنپسندم❤

تویاربه من باشی،ومن عارتوباشم❤

دستی،که به جزدامن لطف تونگیرم❤

چشمی،که فقط طالب دیدارتوباشد❤

زخم،به جگرزن که دوایی نپذیرد❤

دردی به دلم بخش که بیمارتوباشم❤

ازهمچوتویی پاک ترازگل،همه حیف است

تاهمچومنی عبدخطاکارتوباشم❤

سوزم به درون ریزکه پیوسته بسوزم❤

خوابم ببرازدیده که بیدارتوباشم❤

آن رتبه ندارم که نهی پای به چشمم❤

بگذارکه خاک ره زوارتوباشم❤

باوفای کربلا،علمدارحسین(ع)میلادت مبارک❤❤❤