ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺷﻤﻊ ﺭﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺟﻮﯾﻢ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺭﺍ

ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺷﻤﻊ ﺭﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺟﻮﯾﻢ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ﻧﺠﺴﺘﻢ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﻭ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻡ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺭﺍ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﺑﺎﺭ ﭘﯿﺮﯼ ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ
ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﮐﻮﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﯾﺎﺭ ﺩﯾﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍﻣﺎﻧﻢ
ﮐﻪ ﺷﺐ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﻨﺪ ﻫﻤﺮﻫﺎﻥ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﯽ ﺭﺍ
ﺑﻬﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺷﺒﺎﺑﯽ ﻭ ﺷﮑﺮ ﺧﻮﺍﺑﯽ
ﭼﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﺍﯼ ﮔﻞ ﺷﺒﯿﺨﻮﻥ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺭﺍ
ﭼﻪ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺵ ﻣﺴﺘﯽ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻢ ﺑﻪ ﺯﻫﺮﺁﻟﻮﺩ ﺷﻬﺪ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ﺳﺨﻦ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﺋﯽ ﺍﻻ ﺍﯼ ﻫﻤﺰﺑﺎﻥ ﺩﻝ
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺑﺎ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﻢ ﺷﮑﻮﻩ ﺑﯽ ﻫﻤﺰﺑﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ﻧﺴﯿﻢ ﺯﻟﻒ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﮐﻮ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﮒ ﺧﺰﺍﻥ ﺩﯾﺪﻩ
ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺳﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻮﺍﯼ ﺟﺎﻧﻔﺸﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮﺩﺷﯽ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﻼﯼ ﺟﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﮕﺮﺩﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺑﻼﯼ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ﻧﻤﯿﺮﯼ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ﺍﺯ ﺷﻌﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﮔﻔﺘﻦ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﻘﺎ ﺟﻮﯾﻨﺪ ﻋﻤﺮ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﯽ ﺭﺍ
ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ