.

.
.
«سالروز شهادت امام محمّد تقی (سلام الله علیه) تسلیت باد»
.

در زمان امام جواد (علیه السّلام) فِرَق و نحله ­های مختلفی وجود داشته که برخی از زمان های قبل ایجاد شده بودند، ولی در شبهه اندازی فعّال بودند. برخی از آن ها منکر امامت و ولایت حضرت بودند
.

آن ها بازماندگانِ از قبل بوده که خلافت را به جای امامت نهاده، سنّت و جماعت را بر امامت و ولایت ترجیح داده بودند و اکثریّت جامعه آن روز را تشکیل می­ دادند
.

یکی از این فرقه­ ها که انشعابی از شیعه بود گروه «واقفیّه» بودند که آن ها از زمان امام موسی کاظم (علیه السّلام) شکل گرفته و فعالیّت می­ کردند.

واقفیه آدم ­هایی ظاهر الصّلاح و اهل حدیث بودند که در زمان حضرت مورد اعتماد ایشان بودند، امّا بعد از شهادت امام کاظم (سلام الله علیه) به خاطر دل بستگی به پول ­هایی که در اختیار داشتند و باید به امام رضا (علیه السّلام) تحویل می­ دادند، به خدمت امام نرسیده و منکر امامت ایشان شدند و امامت را در امام هفتم تمام شده انگاشتند و غیبت امام هفتم را بهانه کردند تا این که اموال مقام امامت را مصادره کنند
.

نمونه­ های آن در جامعه امروز کم نیست و مشاهده می­ کنیم که افراد چگونه به خاطر مال و مقام دنیایی به داشته ­های معنوی خود پشت کرده و ارزش ­های انقلابی را مورد هجمه قرار دادند
.

دیدیم برخی را که در زمان حضرت امام خمینی (اعلی الله مقامه الشّریف) برای امام جان خود را فدا می­ کردند، امّا در این حوادث پیش آمده رودرروی نظام و آرمان­های آن بزرگوار ایستادند؛

و بهشت را به جهنّم تبدیل کردند که این کاری راحت است و چیز عجیب و غریبی هم نیست که تصور کنیم باید آسمان به زمین بیاید و یا زمین به آسمان برود که این ­چنین شود بلکه انسان راحت ­تر از این حرف­ها خود را خراب می­ کند و یا برعکس می تواند خود را بهشتی کند.