.......
.......
ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ، ﻫﺮ ﺩﻫﻪ ﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﭘﻮﺳﺖ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﺁﺩﻡ ِ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ؛ ﮐﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﻗﺒﻠﯽ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ... ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺱ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ... ﺁﺩﻡ ِ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ... ﺍﺧﻼﻕﻡ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ... ﻋﻘﺎﯾﺪﻡ، ﺳﻠﯿﻘﻪ ﺍﻡ... ﺫﺍﺋﻘﻪ ﺍﻡ ﺣﺘﯽ... ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻠﺦ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻟﯿﻤﻮ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ، ﺳﺨﺖ ﭼﻼﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺵ، ﺗﻠﺦ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍ. ﺁﺩﻡ ِ ﺣﺮﻑ ﮔﻮﺵ ﻧﮑﻨﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻃﺮﺯ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﯿﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ ﺍﻡ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮﻡ... ﺭﻭﯼ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ... ﺩﺍﯾﺮﻩ ﯼ ﺧﻮﺩﯼ ﻫﺎﯾﻢ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ... ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ... ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ... ﺍﺯ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺳﺖ ﯾﺎ ﭼﻪ، ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ، ﺍﻣﺎ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ؛ ﻋﺎﻗﻞ... ﺍﺯ ﺟﻨﺐ ﻭ ﺟﻮﺵ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ... ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻟﻢ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺩ... ﮔﺮﻣﯽ ﻋﺸﻖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ... ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺳﮑﻮﻥ.
ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺵ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﺗﺎ ﺗﻪ ﺧﻂ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﻤﺮﺩﻩ ﺍﻡ...ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ... ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﻧﻤﯽ ﭘﺮﺩ، ﺩﺍﺋﻤﯽ ﺳﺖ ﻭ ﺣﺲ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﺩﻡ ﺕ ﺩﺍﺭﯼ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﯼ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻟﻢ ﺷﻮﺭ ِ ﻋﺸﻖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ " ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ " ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ، ﺩﻟﻢ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ... ﻫﻤﻔﮑﺮﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ...ﯾﮏ ﻫﻤﺪﻡ، ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻣﻨﻄﻘﯽ... ﺁﺩﻡِ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﯼ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﭙﺬﯾﺮﺩ، ﻗﺼﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ... ﺑﻪ ﭼﻬﺎﺭﭼﻮﺏ ﻫﺎ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﯿﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﻮ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﺍﻭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ... ﻓﮑﺮ ِ ﻣﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺗﻮ ﻏﻠﻂ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ... ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻊ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺁﺩﻡ ﻣﻬﻤﻪ ﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻭ ﻋﯿﻦ ﺧﯿﺎﻝ ﺕ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﻭﻟﻮﯾﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ ﺑﺎﺷﺪ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺭﻓﯿﻖ ﺍﺕ ﺑﺎﺷﺪ... ﺷﺮﯾﮏ ﺍﺕ ﺑﺎﺷﺪ...ﺣﺲ ﺧﻮﺏ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺟﺎﯼ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ، ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﻫﯽ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﻠﻨﮕﺮ ﺑﺰﻧﺪ " ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺕ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﮑﻦ"... ﻭ ﺗﻮ ﺩﻟﺖ ﻏﻨﺞ ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻨﯿﺪﻥ ِ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻩ ﯼ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﻫﺎ.
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪﻥ؛ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﯿﻨﯽ، ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻋﻼﯾﻢ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﺎﺷﺪ ...
ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮﺯ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﺻﺒﺢ ﻫﺎ ﺧﻮﺩ ِ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﻭ ﻧﻤﯽ
ﺷﻨﺎﺳﻢ ...
ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ، ﻫﺮ ﺩﻫﻪ ﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﭘﻮﺳﺖ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﺁﺩﻡ ِ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ؛ ﮐﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﻗﺒﻠﯽ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ... ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺱ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ... ﺁﺩﻡ ِ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ... ﺍﺧﻼﻕﻡ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ... ﻋﻘﺎﯾﺪﻡ، ﺳﻠﯿﻘﻪ ﺍﻡ... ﺫﺍﺋﻘﻪ ﺍﻡ ﺣﺘﯽ... ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻠﺦ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻟﯿﻤﻮ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ، ﺳﺨﺖ ﭼﻼﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺵ، ﺗﻠﺦ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍ. ﺁﺩﻡ ِ ﺣﺮﻑ ﮔﻮﺵ ﻧﮑﻨﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻃﺮﺯ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﯿﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ ﺍﻡ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮﻡ... ﺭﻭﯼ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ... ﺩﺍﯾﺮﻩ ﯼ ﺧﻮﺩﯼ ﻫﺎﯾﻢ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ... ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ... ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ... ﺍﺯ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺳﺖ ﯾﺎ ﭼﻪ، ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ، ﺍﻣﺎ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ؛ ﻋﺎﻗﻞ... ﺍﺯ ﺟﻨﺐ ﻭ ﺟﻮﺵ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ... ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻟﻢ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺩ... ﮔﺮﻣﯽ ﻋﺸﻖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ... ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺳﮑﻮﻥ.
ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺵ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﺗﺎ ﺗﻪ ﺧﻂ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﻤﺮﺩﻩ ﺍﻡ...ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ... ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﻧﻤﯽ ﭘﺮﺩ، ﺩﺍﺋﻤﯽ ﺳﺖ ﻭ ﺣﺲ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﺩﻡ ﺕ ﺩﺍﺭﯼ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﯼ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻟﻢ ﺷﻮﺭ ِ ﻋﺸﻖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ " ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ " ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ، ﺩﻟﻢ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ... ﻫﻤﻔﮑﺮﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ...ﯾﮏ ﻫﻤﺪﻡ، ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻣﻨﻄﻘﯽ... ﺁﺩﻡِ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﯼ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﭙﺬﯾﺮﺩ، ﻗﺼﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ... ﺑﻪ ﭼﻬﺎﺭﭼﻮﺏ ﻫﺎ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﯿﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﻮ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﺍﻭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ... ﻓﮑﺮ ِ ﻣﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺗﻮ ﻏﻠﻂ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ... ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻊ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺁﺩﻡ ﻣﻬﻤﻪ ﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻭ ﻋﯿﻦ ﺧﯿﺎﻝ ﺕ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﻭﻟﻮﯾﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ ﺑﺎﺷﺪ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺭﻓﯿﻖ ﺍﺕ ﺑﺎﺷﺪ... ﺷﺮﯾﮏ ﺍﺕ ﺑﺎﺷﺪ...ﺣﺲ ﺧﻮﺏ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺟﺎﯼ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ، ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﻫﯽ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﻠﻨﮕﺮ ﺑﺰﻧﺪ " ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺕ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﮑﻦ"... ﻭ ﺗﻮ ﺩﻟﺖ ﻏﻨﺞ ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻨﯿﺪﻥ ِ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻩ ﯼ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﻫﺎ.
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪﻥ؛ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﯿﻨﯽ، ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻋﻼﯾﻢ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﺎﺷﺪ ...
ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮﺯ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﺻﺒﺢ ﻫﺎ ﺧﻮﺩ ِ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﻭ ﻧﻤﯽ
ﺷﻨﺎﺳﻢ ...
- ۲.۱k
- ۲۷ تیر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط