ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺎﺧﻮﺭﺷﻴﺪ

ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺎﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﻱ ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺢ ﺩﻻﻭﻳﺰ
ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺳﺮﻭﺩﻱ ﺑﺴﺮﺍﻳﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﺻﺪ ﺷﻮﻕ ﭼﻮ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺳﺒﮑﺒﺎﻝ
ﭘﺮﮔﻴﺮﻡ ﺍﺯﺍﻳﻦ ﺑﺎﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﻢ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗﻠﻪ ﻱ ﭘﺮﺑﺮﻑ
ﺁﻏﻮﺵ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ ، ﻫﻤﻪ ﻣﻬﺮ ، ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺯ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﻃﻼﻳﻲ ﭘﺮﻭ ﺑﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﻻﻧﻪ ﺑﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﺳﺮ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻁ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺮﻭﺩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﭘﺎﻱ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻨﻲ ﺻﺒﺢ
ﺭﺅﻳﺎﻱ ﺷﺮﺍﺑﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻡ ﺑﻠﻮﺭﺳﺖ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﺤﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻱ ﮔﻠﮕﻮﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺯ ﺑﻮﺳﻪ ﻱ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﭼﻮ ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﻧﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻥ ﻫﺮ ﺍﺧﺘﺮ ﺷﺒﮕﺮﺩ
ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻭ ﺗﻤﻨﺎﻱ ﺗﻮ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﭼﻮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﻟﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﻧﭙﻮﻳﻢ
ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﺩﺭ ﺁﺋﻴﻨﻪ ﻱ ﺟﺎﺩﻭﻳﻲ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻲ ﻧﮕﺮﻡ ﺍﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﻦ ، ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻳﻢ
ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻨﻲ ﻭ ﮔﺮﻣﻲ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭﺟﻮﺩﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﻱ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻲ ﮔﺮﻣﺘﺮ ﺍﺯﺍﻭﺳﺖ
ﺍﻭ ﻳﮏ ﺳﺮ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺑﻪ ﺑﺎﻟﻴﻦ ﻧﻨﻬﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ ﺩﻭﻡ ﺍﻧﺪﺭ ﻃﻠﺐ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﺎ ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﺒﺢ ﻃﺮﺑﻨﺎﮎ ﺑﻬﺎﺭﻱ
ﺍﺯﺧﻠﻮﺕ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ ﺷﺐ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭﻳﻢ
ﻣﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻱ ﺟﺎﻥ ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﺑﻬﺎﺭﻳﻢ
ﻣﺎ ﺁﺗﺶ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﻧﻲ ﺯﺍﺭ ﻣﻼﻟﻴﻢ
ﻣﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻮﺭﻳﻢ ﻭ ﺳﺮﻭﺭﻳﻢ ﻭ ﺻﻔﺎﻳﻴﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻭ ﻏﺰﻟﺨﻮﺍﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﻟﻲ ﺑﮕﺸﺎﻳﻴﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﻴﻢ