زغال‌هاي خاموش را كنار زغال‌هاي روشن مي‌گذارند تا روشن شو

زغال‌هاي خاموش را كنار زغال‌هاي روشن مي‌گذارند تا روشن شوند، چون همنشيني اثر دارد.
ما هم مثل همان زغال‌هاي خاموشيم؛ پس اگر كنار كساني بنشينيم كه روشن‌اند، نورانيتي دارند و گرما و حرارتي دارند، ما هم به طفيل آن‌ها روشني مي‌گيريم و گرما و حرارتي پيدا مي‌كنيم، وگرنه در قيامت حسرت مي‌خوريم.
يكي از حرف‌هاي جانسوز اهل جهنم همين است:
اي كاش با فلاني رفيق نبودم و با او نمي‌نشستم. او تاريك بود و مرا هم مثل خود تاريك كرد.
يعني اي كاش رفيقي سر راهم سبز مي‌شد كه خود سبز بود، روشن بود، صفا و نوري داشت تا من هم از پرتو او طرفي مي‌بستم.