بررسی تمدنی و تاریخی ایران و آمریکا

#مکتوبات_سیاسی_رفیق_سابق_آیت_الله

بیاید از منظر تمدنی و تاریخی به تمام این ماجرا ها نگاه کنیم :
تمدن آنگلوساکسون-آمریکایی، برخلاف تمدنهای خشکی پایه که ریشه در سرزمین پدری و حرمت خاک دارند، تمدنی اقیانوسی و غارتگر است. برای یک آمریکایی (در مفهوم تمدنی)، وطن یک حافظه جمعی نیست، بلکه عرصه ای برای مانور دلار و چنگ اندازی قدرت و افزایش سرمایه ست
به قول اشپنگلر، انسان فاوستی (غربی) جهان را تسخیر میکند، اما انسان مغولی-روسی (و آسیایی) جهان را سکنا میگزیند.
آنها شکارچیانی هستند که قانون را مثل یک چاقوی ضامندار در جیبشان حمل میکنند
اگر به نفعشان باز شود، از آن برای مشروعیت‌ بخشی استفاده میکنند و اگر مانع حرکتشان شود، به راحتی بسته و کنارش میگذارند. برای آنها قانون طنابی نیست که دست و پایشان را ببندد
طنابیست که یا از آن نردبان میسازند برای بالا رفتن، یا آن را دور گردن حریف میاندازند برای خفه کردنش.
آمریکای امروز، وارث بریتانیای دیروز، درکی از سرزمین پدری به مفهوم تمدن های کهن آسیایی ندارد. او کشور را به مثابه یک شرکت سهامی عام بزرگ مینگرد که هیئت مدیره اش به دنبال سود سهام و حذف رقبا هستند.
ایران نمونه اعلای یک تمدن خشکی‌ پایه است. تاریخ ایران تاریخ دفاع از فلات در برابر امواج مهاجمان (یونانی، عرب، ترک، مغول) است. ذهنیت ایرانی، ذهنیت یک دژبان است، نه یک دریانورد.
وقتی یک دژبان خشکی‌پایه (ایران) با یک دریانورد اقیانوسی (آمریکا) مذاکره میکند، یک ناهمخوانی مهلک معنایی رخ میدهد:
ایران از تضمین حرف میزند (مفهومی حقوقی و خشکیپایه).
آمریکا از فرصت حرف میزند (مفهومی تاکتیکی و اقیانوسی).
ایران آتش‌بس را پایان طوفان و آمریکا آتش‌بس را سکوت پیش از موج بعدی میبیند و خشابش را عوض میکند.
در چنین مواجه ای، اعتماد به متن مذاکره بدون داشتن ابزار تغییر معادله میدانی و اشخاص کاربلد و متعهدو چرخش پارادایمی از اخلاق بردگان دیپلماتیک به اخلاق اربابان تمدنی مصداق خودفریبی استراتژیک است.
پس با توجه به آنچه گفتم رفتار آمریکا بدعهدی یا دروغگویی صرف نیست؛ یک ژنوم تمدنی متفاوت است. تا زمانی که دیپلماسی ایران با عینک وستفالیایی(احترام متقابل به حاکمیت ملی) به کشتی جنگی آمریکا نگاه کند، آن را یک همتای حقوقی خواهد دید، در حالی که در چشم آمریکایی، آن کشتی فقط یک موج‌شکن موقت برای رسیدن به ساحل بعدی است.
بزرگ‌ترین خودفریبی استراتژیک یک تمدن خشکی‌ پایه، باور به صلح دائمی ست آنهم وقتی طرف مقابل از تمدن متفاوتیست. اقیانوس هرگز آرام نیست. همیشه موج بعدی در راه است اما فراموش نکنیم که در برابر امواج، این صخره‌ ها هستند که خط ساحلی تاریخ را شکل میدهند.
@rezvanabdali1997