ﻣﻦ ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ

ﻣﻦ ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﻻ‌ﺟﺮﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﮔﻢ ﺷﺪﻡ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻢ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺪﻡ
ﺍﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻫﺎ
ﺳﺎﺯ ﺟﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭘﺮ ﺁﻭﺍﺯﻩ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺗﻮ ، ﺭﺍﻫﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﮐﻬﻨﻪ ﺷﻌﺮﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻫﺖ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺑﺎﺭ ﻣﻦ ﺷﮑﻔﺖ
ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﯾﺎﺩ ﻫﺎ
ﻣﻦ ﻧﺪﯾﺪﻡ ﺧﻮﺷﺘﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﺩﻭﯼ ﺗﻮ
ﺍﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻫﺎ
ﮔﻢ ﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﮔﻢ ﺷﺪﻡ
ﺗﻮ ﮐﺠﺎﯾﯽ ﺗﺎ ﺑﮕﯿﺮﯼ ﺩﺍﺩ ﻣﻦ
ﮔﺮ ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭘﺮ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﻦ ﻓﺮﯾﺪﻭﻥ ﻣﺸﯿﺮﯼ