بسم الله الرحمن الرحيم
بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت اول :
بسیار شنیده‌اید که می‌پرسند: مگر خداوند، سبحان مبرا از هر نقض و ضعفی و غنی - بی‌نیاز نمی‌باشد، پس چه نیازی به عبادات، رکوع و سجده ما دارد.؟!
این پرسش، برای دو گروه مطرح می شود: یکی کسانی که واقعاً علم ندارند و می‌پرسند تا بدانند؛ حال چه کودک و یا نوجوان تازه بالغ باشند و چه افراد بزرگسال - اما پرسش گروه دوم، ریشه در تکبر آنها دارد، چرا که گمان می کنند خود بی‌نیاز هستند و هر چه می کنند، فقط به خاطر برآوردن نیاز دیگران می باشد! ازاین‌رو،وقتی می بینند که عبادت حق تعالی،فقط یک فضیلت استحبابی نیست، بلکه امر است و تخلف از آن مستوجب عذاب می‌باشد، می پرسند: خدا چه نیازی به عبادت و سجده ما دارد؟!
این پرسش،مثل آن است که خداوند متعال بفرماید:این عالَم هستی را علیمانه، حکمیانه، زیبا، پرشکوه و خیره کننده آفریدم، به تو نیز چشم و گوش برای دیدن و شنیدن دریافت، عقل برای شناخت و قلب برای فهم دادم، پس نگاه کن تا هم معرفت یابی، و هم لذت ببری و هم راه‌یابی؛ یکی بگوید: خدا چه نیازی به دیدن، شناختن و فهمیدن من دارد؟! آیا کسی می‌پرسد: علم چه نیازی دارد که من آن را کسب نمایم؟!
بنابراین، آن چه خداوند علیم، حکیم، سبحان و غنی امر به انجام آن فرموده، نیاز ما برای رشد، کمال و فلاح است؛نیاز ما برای حرکت در مسیر خلیفة الهی است؛ و آن چه نهی فرموده، یقیناً موانع رشد و اسباب هلاکت انسان می‌باشد.
سجده : خداوند متعال، جسم انسان را خلق نمود و به آن روحی دمید که از جنس و سنخ جسم نیست، بلکه از عالم امر الهی می باشد؛ یعنی مانند بدن، به واسطه آب، خاک، خون، نطفه و خلق نشده است، بلکه به امرِ کُن - باش، فَیَکون شده است.
هیچ کدام از این دو، کامل و بی‌نیاز نیستند، پس نقص دارند و باید با رفع نیازها، نواقص را مرتفع نمایند و به رشد و کمال برسند.
بدن، نیاز به آب و خوراک دارد، نیاز به خواب و مسکن و امنیت دارد، نیاز به ارضای غرایز و تولید مثل دارد و روح نیز نیازهایی متناسب با خودش دارد. نیاز به شناخت معرفت دارد، نیاز به محبوب و معبود دارد، نیاز به صعود و عروج دارد، میل قرب به محبوب دارد، از وصل خوشش می‌آید، از فراغ بدش می‌آید، خوبی را دوست دارد، بدی را نمی‌پسندد و هم به بدن و هم به روح (قلب)، صفات و حالاتی داده شده است که لازمه حیات سالم آنهاست، اما استفاده نادرست از آنها، سبب بیماری و هلاکت می‌گردد. چشم با نور می‌بیند، اما نور زیاد و مستقیم نیز چشم را کور می‌کند؛ چنان که صداها با گوش شنیده می شوند، اما صدای انفجار مهیب، گوش را کر می‌کند، (ادامه دارد...)
پاسخ قسمت اول :
بسیار شنیده‌اید که می‌پرسند: مگر خداوند، سبحان مبرا از هر نقض و ضعفی و غنی - بی‌نیاز نمی‌باشد، پس چه نیازی به عبادات، رکوع و سجده ما دارد.؟!
این پرسش، برای دو گروه مطرح می شود: یکی کسانی که واقعاً علم ندارند و می‌پرسند تا بدانند؛ حال چه کودک و یا نوجوان تازه بالغ باشند و چه افراد بزرگسال - اما پرسش گروه دوم، ریشه در تکبر آنها دارد، چرا که گمان می کنند خود بی‌نیاز هستند و هر چه می کنند، فقط به خاطر برآوردن نیاز دیگران می باشد! ازاین‌رو،وقتی می بینند که عبادت حق تعالی،فقط یک فضیلت استحبابی نیست، بلکه امر است و تخلف از آن مستوجب عذاب می‌باشد، می پرسند: خدا چه نیازی به عبادت و سجده ما دارد؟!
این پرسش،مثل آن است که خداوند متعال بفرماید:این عالَم هستی را علیمانه، حکمیانه، زیبا، پرشکوه و خیره کننده آفریدم، به تو نیز چشم و گوش برای دیدن و شنیدن دریافت، عقل برای شناخت و قلب برای فهم دادم، پس نگاه کن تا هم معرفت یابی، و هم لذت ببری و هم راه‌یابی؛ یکی بگوید: خدا چه نیازی به دیدن، شناختن و فهمیدن من دارد؟! آیا کسی می‌پرسد: علم چه نیازی دارد که من آن را کسب نمایم؟!
بنابراین، آن چه خداوند علیم، حکیم، سبحان و غنی امر به انجام آن فرموده، نیاز ما برای رشد، کمال و فلاح است؛نیاز ما برای حرکت در مسیر خلیفة الهی است؛ و آن چه نهی فرموده، یقیناً موانع رشد و اسباب هلاکت انسان می‌باشد.
سجده : خداوند متعال، جسم انسان را خلق نمود و به آن روحی دمید که از جنس و سنخ جسم نیست، بلکه از عالم امر الهی می باشد؛ یعنی مانند بدن، به واسطه آب، خاک، خون، نطفه و خلق نشده است، بلکه به امرِ کُن - باش، فَیَکون شده است.
هیچ کدام از این دو، کامل و بی‌نیاز نیستند، پس نقص دارند و باید با رفع نیازها، نواقص را مرتفع نمایند و به رشد و کمال برسند.
بدن، نیاز به آب و خوراک دارد، نیاز به خواب و مسکن و امنیت دارد، نیاز به ارضای غرایز و تولید مثل دارد و روح نیز نیازهایی متناسب با خودش دارد. نیاز به شناخت معرفت دارد، نیاز به محبوب و معبود دارد، نیاز به صعود و عروج دارد، میل قرب به محبوب دارد، از وصل خوشش می‌آید، از فراغ بدش می‌آید، خوبی را دوست دارد، بدی را نمی‌پسندد و هم به بدن و هم به روح (قلب)، صفات و حالاتی داده شده است که لازمه حیات سالم آنهاست، اما استفاده نادرست از آنها، سبب بیماری و هلاکت می‌گردد. چشم با نور می‌بیند، اما نور زیاد و مستقیم نیز چشم را کور می‌کند؛ چنان که صداها با گوش شنیده می شوند، اما صدای انفجار مهیب، گوش را کر می‌کند، (ادامه دارد...)
- ۱.۸k
- ۱۷ شهریور ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط