ﺎﺭﻓﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻪ ﻫﻢ ﻣﺮﯾﺪ ﺍﻭ

ﺎﺭﻓﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻪ ﻫﻢ ﻣﺮﯾﺪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻭﺍﺯﻩ ﺍﺵ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ .
ﺭﻭﺯﯼ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﻓﺖ ﻋﺎﺑﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻧﻮﺍﯾﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ ﻟﺒﺎﺱ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﻧﭙﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﺎﻧﻮﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩ ﻭ ﻋﺎﺑﺪ ﺭﻓﺖ .
ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﻋﺎﺑﺪ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ، ﺑﻪ ﻧﺎﻧﻮﺍ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ؟ ﮔﻔﺖ : ﻧﻪ . ﮔﻔﺖ : ﻓﻼﻥ ﻋﺎﺑﺪﺑﻮﺩ ، ﻧﺎﻧﻮﺍ ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﺍﺯ ﻣﺮﯾﺪﺍﻥ ﺍﻭﯾﻢ ، ﺩﻭﯾﺪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ ، ﻋﺎﺑﺪ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩ .
ﻧﺎﻧﻮﺍ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﯽ ﻣﻦ ﺍﻣﺸﺐ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﻃﻌﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﻢ ، ﻋﺎﺑﺪ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ .
ﻭﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻡ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ، ﻧﺎﻧﻮﺍ ﮔﻔﺖ : ﺳﺮﻭﺭﻡ ﺩﻭﺯﺥ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ ﻋﺎﺑﺪ : ﺩﻭﺯﺥ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺿﺎﯼ ﺧﺪﺍ ﯾﮏ ﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺩﯼ ﻭﻟﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺩﻝ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﯾﮏ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﻃﻌﺎﻡ ﺩﺍﺩﯼ

این برای کسانی که برای خودشیرینی کارمی کنن نه برای رضای خدا