ﺩﻭﺑـــــﺎﺭﻩ ﺷــــﺐ !

ﺩﻭﺑـــــﺎﺭﻩ ﺷــــﺐ !
ﺳﮑـــﻮﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ...
ﻫﻤــــﺎﻧـــﯽ ﮐــﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﻣـــﻦ ﻧـــﺪﺍﺭﻡ !!
ﻓــــﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﻣـــﺮﺍ ﺩﯾــﺪﯼ ﻧﮕـــﺎﻫـــﻢ ﻧﮑـــﻦ ...
ﺗﺒﺎﻩ ﻣﯿﺸـــﻮﯼ ...
ﭼﺸﻤـــﺎﻧــﻢ ﺧﺎﻟﯿـــﺴـﺖ ﺍﻣــــــﺎ ﮔﻮﺷﻬـــﺎﯾــﻢ ﮐﻪ ﭘُـــﺮ ﺍﺳـــﺖ !!
ﭘـــُﺮ ﺍﺯ ﺩﯾــﺪﯼ ﮔﻔﺘـــﻢ ﻫــﺎ ! ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐـــﻦ ﻫـــﺎ ! ﺩﻭﺳﺘــــــﺖ ﻧـﺪﺍﺷــــﺖ ﻫـــﺎ !! ...
ﺍﻣـــﺎ ﺁﻥ ﻫـــﺎ ﮐــﻪ ﺁﻏـــﻮﺷـــﺖ ﺭﺍ ﺗﺠـــﺮﺑــﻪ ﻧﮑـــﺮﺩﻩ ﺍﻧـــﺪ !!
ﻃﻌـــﻢِ ﺑﻮﺳـــﻪ ﻫــﺎﯾـﺖ ﺭﺍ ﮐـــﻪ ﺑﻠـــﺪ ﻧﯿﺴﺘﻨـــﺪ !!
ﺍﺻـــﻼ ﺁﻥ ﻫـــﺎ " ﻫﯿـــــــــــﭻ" ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧــﻨـﺪ ...
ﺩﯾﮕـــﺮ ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﯿﺴـــﺖ ﺟـــــــﺎﻧــــﻢ ﺑـﺮﻭ ...
ﺍﯾﻨﺒـــﺎﺭ ﻧـﺬﺭ ﮐــﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﭘﺎﯼِ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻫــﺎﯾــﺖ ﺑﺎﯾﺴﺘـــﻢ ...
ﻓﻘـــﻂ ﺑﺎﯾــﺪ ﻋــﺎﺩﺕ ﮐـــﺮﺩ ! ﻋـﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨـــﻢ ﺑــﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﺼـــﻞِ ﺳـــﺮﺩ ...
ﺑــﻪ ﺍﯾــﻦ روزﻫـﺎﯼِ ﻟﻌﻨﺘـــﯽ ...
ﻣـــﻦ ﻋــﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨــﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻣـــﺮﮔــﯽ ﻫــﺎﯼِ ﺷﻠــﻮﻍ !!
ﺑــﻪ ﺗﻈــﺎﻫــﺮِ ﺯﻧــﺪﮔـــﯽ ﮐــﺮﺩﻥ ..
اما تو روزی تف خواهی انداخت بروی کسانیکه بخاطرشان "قید مرا زدی