ﺩﻟﻢ ﻛﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻣﺮﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲ ﻧﻮﻳﺴﻢ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺗ

ﺩﻟﻢ ﻛﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻣﺮﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲ ﻧﻮﻳﺴﻢ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺳﺮﺥ ﻗﻠﺒﻢ !...
ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﻴﺲ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻃﻤﺎﻧﻴﻨﻪ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻟﻢ ﻗﺪﻡ ﻣﻲ ﮔﺬﺍﺭﺩ ...ﭼﻪ ﺷﻮﺭﻭ ﻧﺸﺎﻃﻲ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺲ ﺯﻳﺒﺎﻱ
ﻋﺎﺷﻘﻲ ... ﭼﻪ ﺩﻟﻨﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺮﺥ ﺗﺮﻳﻦ ﺳﺮﺥ ﺩﻧﻴﺎ!
ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﻴﺲ ﻗﻠﺒﻬﺎﻱ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻟﺒﺎﺧﺘﻪ ...
ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﻴﺴﻢ!!
ﻧﻤﻲ ﺷﻜﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺩﻟﻢ ﻭﻗﺘﻲ ﺗﻮ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ...ﻧﻤﻲ ﺷﻜﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﻐﺾ ﻫﺎﻱ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺩﻝ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭﻗﺘﻲ ﺣﺲ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﻭﺍﻧﺪﻩ ...
ﺍﻳﻨﻬﺎ ، ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﻱ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﻱ ﺗﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﻗﻠﺐ ﺳﺮﺥ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺏ ﺗﺮﻳﻦ ﺧﻮﺏ ﺩﻧﻴﺎﺳﺖ! ﺑﺮﺍﻱ ﺷﺎﻩ ﻧﺸﻴﻦ
ﻗﻠﺒﻬﺎ ... ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﻴﺲ ...
ﺣﺲ ﺩﻟﻨﻮﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻮ ﻧﻤﻲ ﮔﻨﺠﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻱ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻣﻦ ...ﺣﺮﻑ ﻫﺎﻱ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﻱ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺣﺲ ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻛﺪﺍﻡ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﻛﻨﻢ، ﺗﺎ ﻻﻳﻖ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺎﻱ ﺍﺯ ﺗﻪ ﺩﻟﺖ ﺑﺎﺷﺪ؟!
ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﻴﺴﻢ!!
ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﻛﺪﺍﻣﻴﻦ ﺣﺲ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﻣﮋﺩﻩ ﻱ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺭﻱ ﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ ... ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻱ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺭﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻫﺎﻱ ﺗﻮﺧﺎﻟﻲ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﺪ ... ﻫﻤﻪ ﺑﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻱ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺎﺭﻱ ﺍﺕ ﻫﺴﺘﻴﻢ!
ﺑﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﻮﺩﻧﺖ ... ﺑﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﺳﺮﺥ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ...
ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻱ ﺑﻮﺩﻧﻬﺎﻱ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲ ﺩﻫﻴﻢ!
ﺑﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﺸﻪ .