اکتفا نمودن به صورت نماز و قشر آن و محروم ماندن از برکات

اکتفا نمودن به صورت نماز و قشر آن و محروم ماندن از برکات و کمالات باطنیّه آن،که موجب سعادات ابدیّه بلکه باعث جوار رب العزّة و مِرقاة عروج به مقام وصول به وصال محبوب مطلق-که غایت آمال اولیاء و منتهای آرزوی اصحاب معرفت و ارباب قلوب بلکه قرة العین سید رسل صلی الله علیه و آله است. از اعلا مراتب خسران و زیانکاری است که پس از خروج از این نشأه و ورود در محاسبه الهیّه موجب حسرت هایی است که عقل ما از ادراک آن عاجز است.ما تا در حجاب عالم ملک و خدر طبیعت هستیم از آن عالم نمی توانیم ادراکی نماییم و دستی از دور بر آتش داریم.کدام حسرت و ندامت و زیان و خسارت بالاتر از آن است که چیزی که وسیله کمال و سعادت انسان و دوای درد نقایص‌ قلبیّه است و در حقیقت صورت کمالیّه انسانیه است،ما پس از چهل پنجاه سال تعب در راه آن از آن به هیچ وجه استفاده روحیّه نکرده سهل است مایه کدورت قلبیّه و حجاب های ظلمانیّه شود و آنچه قرّة العین رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم است موجب ضعف بصیرت ما گردد.
« یا حسرتی علی ما فرطت فی جنب الله»