یه روزایی هس که درونم پر می شه از احساس

یه روزایی هس که درونم پر می شه از احساس
از عشق
ازمحبت...
روزایی که دوست دارم به همه مهربونی کنم، همه رو دوست داشته باشم..
روازایی که احساسم اینقدر بال وپر میگیره که احساس می کنم می تونم تا خود خدا پرواز کنم...
روزایی که دوست دارم اینقدر دیگرونو غرق عشق کنم تا علاوه برمن ، اونام سیراب این محبت بشن ...
تواین روزا
باشنیدن آهنگ مورد علاقه ام
باخوندن متن های قشنگ
باپیداکردن یه دوست جدید
باخوردن یه غذای لذیذ
دیدگانم تر میشه...
این تر شدن رو مدیون همین احساس میدونم ؛
احساسی که اشک شوق برام به ارمغان میاره...
اشکی که میدونم اگه راهشو پیدا کنه ؛ یه قطره اش بیشتراز هر چیزی ارزش داره
چون این اشک
با عشق همنشین شده..
اما افسوس
افسوس از روزی که کسی رو نداشته باشی این احساس رو خرجش کنی
افسوس از روزی که اطرافت پرباشه ازآدم
اما دریغ از یک نفر برای درک احساست...
گاهی وقتا حس میکنم من خیلی عجیبم!!
من بااطرافم فرق دارم!!
من به دخترای 18 سال اطرافم هیچ شباهتی ندارم!
چرا من به دنبال خاص بودن نیستم؟
چرا من به هنگام معرفی، خودم رو تخس وشیطون نمی دونم؟
چرا من عکس سلفی نمی گیرم به عنوان عکس پروفایلم بذارم؟
چرا من تاحالا حتی انگشتمم به نامحرم نخورده؟
چرا من انگلیسی تایپ نمی کنم؟
چرا من رپ گوش نمی دم؟
چرا...چرا...چرا....
شعر می خونم وجز تعداد اندکی از دوستام درکم نمی کنن...
انیمیشن آنه رو بارها تماشا میکنم ودیگران بهم میخندن...
احترام میذارم وبعضی ها به حساب خودشیرینی میذارن...
ومن سکوت می کنم ...
فقط سکوت...
واین روزای پر احساس من
همش خلاصه میشه تو یه خودکار وتو یه کاغذ ویه خدایی که اون بالا داره تماشام میکنه
ودفترهای متعددی که زود به زود پر میشن...
#دلنوشته
#الناز