ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺯ ﭘﺲ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺧﻮﺩ ﺩﻝ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺒﺎﯾﺪ ﻣﯿﺒﺴﺘﻢ
ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺯ ﭘﺲ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺧﻮﺩ ﺩﻝ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺒﺎﯾﺪ ﻣﯿﺒﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺗﮑﯿﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﻫﻤﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﻢ ﻭ ﺣﺮﻑ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﻭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﯽ ﻓﺮﻭﻏﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺮﻭﯼ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺻﺒﺢ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺩﯾﺪﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﻧﺶ ﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﻭ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﻫﯿﭻ ﺗﺐ ﻭ ﺗﺎﺑﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﯽ ﻭﻓﺎﯾﯽ ﺁﯾﻨﻪ ﯼ ﺩﻟﻢ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺭﯾﺨﺖ ﮐﺎﺵ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ .
- ۳.۰k
- ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۶
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
