ﺑﻪ ﭘﻴﺮﺍﻣﻦ ﻛﻮﻫﺴﺎﺭﻱ ﺑﻠﻨﺪ

ﺑﻪ ﭘﻴﺮﺍﻣﻦ ﻛﻮﻫﺴﺎﺭﻱ ﺑﻠﻨﺪ
ﺩﻳﺎﺭﻳﺴﺖ ﭘﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪ
ﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﺸﻪ ﻭ ﺩﺷﺖ ﻭ ﺁﺏ ﺭﻭﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻲ ﭼﻮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺍﻥ ﺑﺎﺭ ﻛﻮﻫﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﺍﺧﺘﺮﻱ
ﺳﭙﻬﺮ ﺍﻓﺴﺮﻱ ﺍﻳﺰﺩﻱ ﮔﻮﻫﺮﻱ
ﺯﻳﻚ ﺳﻮ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﻓﺮﻭ ﻫﺸﺘﻪ ﻳﺎﻝ
ﻭﺯ ﺁﻥ ﺳﻮﻱ ﺑﺮ ﻣﺎﻩ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺑﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺯ ﻣﻴﻨﻮ ﺳﺮﺷﺖ
ﺑﻮﺩ ﻟﺨﺘﻲ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﺧﺮﻡ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﺮﻳﺒﺎﻧﺶ ﺍﺯ ﮔﻮﻫﺮ ﺁﻛﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻋﺒﻴﺮﺵ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﻦ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻛﺮﺩﻩ ﺟﺎﻱ ﻧﺴﺸﺖ
ﻧﮋﺍﺩﻱ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ ﻭ "ﺍﻳﺮﺍﻥ " ﭘﺮﺳﺖ
ﺩﻟﻴﺮ ﻭ ﮔﺮﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﭘﻮﻻﺩ ﺧﺎﻱ
ﺳﺮﺍﻓﺮﺍﺯ ﻭ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺟﻨﮓ ﺁﺯﻣﺎﻱ
ﮔﻪ ﺁﺷﺘﻲ ﺁﺏ ﺁﺗﺶ ﻧﻮﺭﺩ
ﭼﻮ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﮔﺎﻩ ﻧﺒﺮﺩ
ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﺷﻴﺮ ﺍﻓﻜﻦ ﭘﻴﻞ ﺗﻦ
ﭘﺪﺭ ﺑﺮ ﭘﺪﺭ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮﺯﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺩﺭ ﻓﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ
ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻭﺭﺩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﻬﻲ
ﮔﺮﻭﻫﻲ ﭼﻮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺮﺍ
ﺗﺒﺎﺭﻱ ﺯﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮﺍ
ﻣﺮ ﺁﻥ ﻣﺮﺯ ﺭﺍ " ﺑﺨﺘﻴﺎﺭﻳﺴﺖ " ﻧﺎﻡ
ﻛﻪ ﺑﺎﺩﺵ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍﻡ ﻭ ﮔﺮﺩﻭﻥ ﺑﻪ ﻛﺎﻡ
ﮔﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ، ﺑﺨﺘﻴﺎﺭﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺑﺨﺖ ﻳﺎﺭﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺶ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺷﻴﺮ ﺍﻭﮊﻧﻨﺪ
ﺗﻮ ﮔﻮﺋﻲ ﻣﮕﺮ ﻛﻮﻫﻲ ﺍﺯ ﺁﻫﻨﻨﺪ