بی اشتهایی

بی اشتهایی
ـ چه وقت به پزشک مراجعه کنیم:
۱. بیش از دو هفته است که اشتها از بین رفته است.
۲. احساس خستگی، تغییر در حساسیت به مزه، یا درد در هر جای بدن وجود دارد.
ـ بی‌اشتهائی نشانهٔ چیست:
اگر مثل بیشتر مردم هستید، از بین رفتن اشتها فرصت خوبی برای کاهش وزنتان است. (پوشیدن لباس‌های تنگ شدهٔ پارسال شما را وسوسه می‌کند.) اما اگر بی‌اشتهائی به‌جای چند روز هفته‌ها طول بکشد و به‌طور عادی باعث آب رفتن شما شود، این بی‌اشتهائی علت خاصی دارد.
کم خوراکی یا بی‌اشتهائی علامت شایعی است که می‌تواند علل مختلفی داشته باشد، که بسیاری از آنها اهمیت چندانی ندارند. تقریباً تمام عفونت‌ها می‌توانند باعث بی‌اشتهائی شوند. مثلاً ویروس سرماخوردگی یا آنفلونزا ممکن است عامل آن باشد. یا علل جدی‌تری مثل سل، کم‌کاری غده تیروئید، بیماری‌های قلبی یا ریوی یا گرفتاری‌های کبدی داشته باشد.
متأسفانه یکی از شایع‌ترین علائم اخطار دهندهٔ اولیه سرطان بی‌اشتهائی است که معمولاً با تغییر در حساسیت به مزّه‌ها همراه است. بی‌اشتهائی مقاومت بدن در برابر خوردن هر چیزی است که به فرایند بهبود کمک کند. با این همه، بیماری تنها علت کاهش اشتها نیست. گاهی چیزی که به‌دلیل خاصی خورده‌ای، مثل یک دارو، می‌تواند عامل آن باشد. آنتی‌بیوتیک‌هائی مثل اریترومایسین جوانه‌های چشائی را غیر فعال کرده و باعث کندی حرکت غذا در روده شده و احساس پری بعد از خوردن غذا را طولانی‌تر می‌کنند. تمام آمفتامین‌ها، که برای کاهش وزن تجویز می‌شوند، احساس گرسنگی را از بین می‌برند.
داروهای مسکن و ضد التهاب مفصل می‌توانند معده را تحریک کرده و باعث تهوع و برگرداندن غذا شوند. دیژیتالیس (که یک داروی قلبی است) و داروهای مدرّ (که مانع احتباس آب شده و فشار خون را پائین می‌آورند) نیز میل به غذا خوردن را کم می‌کنند.
گاهی چیزی غیرخوراکی مشکل‌ساز شده است. کمبودهای کلی تغذیه‌ای می‌توانند نیروی حیاتی یک اشتهای طبیعی را تضعیف کنند. مخصوصاً اشخاص مسن ممکن است گرفتار کمبود روی در رژیم غذائی باشند که می‌تواند جوانه‌های چشائی را از بین ببرد.
خود پیری بر روی اشتها تأثیر می‌گذارد. در اشخاص مسن، ساز و کار بدن آهسته می‌گردد، وزن ماهیچه‌ها کم می‌شود، و ضعف جسمانی مانع فعالیت است. در رأس آنها، کاهش احساس چشائی و ترشحات معدی قرار دارد که همه باعث بی‌اشتهائی می‌شوند.
گاهی نیز اتفاق