صدای اذان می آید و کسی تو را میخواند

صدای اذان می‏ آید و کسی تو را می‏خواند
ای سبزترین اندیشه و ای سرودنی ‏ترین غزل خداوند
صدای اذان می ‏آید و کسی تو را می‏خواند
صدای اذان که می‏ آید، تو در طراوت گلبانگش موج می‏زنی
صدایی مقدس که در نوری محض تنها تو را می‏خواند
شب غریبی است، شب ستودنی پروازت
" انا انزلناه فی لیلة القدر" که می‏خوانیم، اشک بی‏ کسی، نگاهمان را می ‏پوشاند
کاش هرگز آفتاب 21 رمضان طلوع نمی کرد.
کاش پای زمان می شکست.
فردا علی به ابدیت می‏پیوندد و خورشید وجودش در پهنای زمان غروب می‏کند.
فردا علی در میان مردم نیست.
علی نیست تا رنج جهالت مردمانش را بر دوش کشد.
علی نیست تا زخم زبان حق ستیزان را در سینه آوار کند.
آری علی ملایک را می بیند که بر غم عزیزان فاطمه چه ناشکیب می گریند.
و در آرامشی غریب می گوید:
"فزت و رب الکعبه"
به خدای کعبه رستگار شدم.

شب قدر، شب قداست نفس است و پاکی روح، لحظه شکوه و اوج ذکرهای آسمانی است. شب قدر، شب امید، شب دعا، زمانِ از خود رها شدن و اشک های بی صدا، لحظه آسمانیِ با خدا بودن است.
شب قدر، فرصت دعاهایی ست که به اجابت می رسد. قدر، بهترین فرصت هجرت است که در تقدیر انسان آمده و لحظه طلایی مغفرت است.

شب قدر آمده تا قدر دل خویش بدانی
لیله القدر عزیزی است بیا دل بتکانیم
امشب این دل یاد مولا می کند
لیلة القـدر است و احیا می کند
بشنو ای گـوش دلهای بی صدا
نغمه ی فـزت و رب الکعبه را . . .

❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤