ﺣﺴﯿﻦ ﭘﻨﺎﻫﯽ

ﺣﺴﯿﻦ ﭘﻨﺎﻫﯽ
ﻗﺮﯾﻨﻪ ﺍﺳﺖ ،
ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺖ ُ ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺖ ،
ﺑﺮ ﺁﺑﯽ ﺑﯽ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺑﺎﻻﺗﺮ !
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﯽ ﺳﺖ ،
ﺳﺒﺰﻩ ﻗﺒﺎﯼ ﺧﻮﺍﺏ ُ ﺧﯿﺎﻝ ِ ﻣﻦ !
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺶ ﺧﺶ ِ ﮔﺮﺑﻪ ﯼ ﯾﺎﺩ ِ ﺗﻮ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﯿﺎﻁ ِ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ !
ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﻭﺷﻦ ِ ﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﯾﺴﺘﮕﺎﻩ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺴﯽ ﺷﺒﯿﻪ ِ ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﻡ . . .
ﻭ ﺧﻮﺏ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﮐـَـﺲ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ
ﺯﯾﺮﺍ ﻫﯿﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺴﺖ !
ﭘﺲ ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﺎﺯﯼ ﺍﻧﺪ ُ ﻫﻤﯿﻦ !
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺴﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ . . .
ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ،
ﺷﺒﺎﻫﺘﺶ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . . .
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺳﮑﻮﺕ