ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ

ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﻨﺪ. ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺮﻭ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺜﻤﺎﺭ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ . ﻭﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﺪ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺁﻳﺪ، ﺭﻧﺠﻴﺪﻩ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻯﮕﺮﺩﺩ . ﻫﻤﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺜﻤﺎﺭ ﻛﻨﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﺜﻤﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ . ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻣﻯﺸﻮﺩ . ﻫﻤﻪ ﻣﻯﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻳﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻛﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ ﻣﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪ .
ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻤﻰ
ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭﺵ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﻼﻗﻪ . ﺍﻣﺎ ﺯﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ :
"ﺻﺒﺮ ﻛﻦ . ﺗﻮ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﻣﺮﺍ ﻧﻤﻯﺸﻨﺎﺳﻰ . ﻣﻦ ﻳﻚ ﺭﻭﺳﭙﻰ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ 50 ﺩﻻﺭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻯ ." ﻭ ﻣﺮﺩ ﺗﻘﺎﺿﺎﻯ ﺯﻥ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ
ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺸﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﻯﺤﺮﻛﺖ ﻧﺸﺴﺖ. ﻭ
ﻭﻗﺘﻰ ﺯﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ : "ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻡ . ﭼﺮﺍ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻰ؟ " ﻣﺮﺩ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ : " ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ، ﻭﻟﻰ ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻳﻚ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﻯ ﺗﺎﻛﺴﻰ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻛﺮﺍﻳﻪ ﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺗﻮ
ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ 50 ﺩﻻﺭ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ."
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ .
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺭﻭﺳﭙﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﻯ ﺗﺎﻛﺴﻰ ﺍﺳﺖ . ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﺘﺪ ﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﻯ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﻛﺸﻤﻜﺸﻰ ﺩﺍﻳﻤﻰ
ﺍﺳﺖ .