سیصد گل سرخ یک گل نصرانی

سیصد گل سرخ یک گل نصرانی
مارا زسر بریده میترسانی
ماگر زسر بریده می ترسیدیم
درمحفل عاشقان نمی رقصیدیم
در محفل عاشقان خوشا رقصیدن
دامن زبساط عافیت برچیدن
دردست سربریده خود بردن
دریک یک کوچه کوچه ها گردیدن هرکه ،نگاه میکنیم خونین است
از خون پرنده ای گلی رنگین است درماتم گل پرنده میبوید گل
ازداغ دل پرنده داغ آجین است
فانوس هزار شعله اما درباد
میسوزد وسرخوش است وچین واچین است
یعنی که به اشک موبه خود گم نکنی
از عشق هرآنچه میرسد شیرین است درآتش وخون پرنده پرخواهد زد
بربام بلند خانه پر خواهد زد
امشب که دوباره ماه بالا آمد
می اید و باد پشت در خواهد زد
یه ساقه سبز در دلم خواهد کاشت
مهتاب بران شبنم تر خواهد زد
سیصد گل سرخ یک گل نصرانی
مارا زسر بریده میترسانی /ماگرزسربریده می ترسیدیم
درمحفل عاشقان نمی رقصیدیم .....................