امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:

امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:
قالَ عَلیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ علیهماالسلام مَرِضْتُ مَرَضا شَدیدا فَقالَ لی أَبی علیه ‏السلام : ما تَشْتَهی؟ فَقُلْتُ: أَشْتَهی أَنْ أَکوُنَ مِمَّن لا أَقْتَرِحُ عَلَی اللّه‏ِ رَبّی ما یُدَبِّرُهُ لی، فَقالَ‏لی: أَحْسَنْتَ ضاهَیْتَ اِبراهیمَ الْخَلیلَ صَلَواتُ اللّه‏ِ عَلَیْهِ حَیْثُ قالَ جَبْرَئیلُ علیه ‏السلام : هَلْ مِن حاجَةٍ؟ فقالَ: لااَقْتَرِحُ عَلی رَبّی، بَلْ حَسْبِیَ اللّه‏ُ وَنِعْمَ الْوَکیلُ.


امام علی بن الحسین علیهماالسلام فرمودند:
من به بیماری شدیدی مبتلا شدم. پدرم به من فرمودند: چه میل داری؟
گفتم: میل دارم از کسانی باشم که در مورد چیزی که خدا برایم اندیشیده، پیشنهادی نداشته باشم. (یعنی: راضی و خشنودم به آنچه را که خدا برایم پیش آورد)

پدرم فرمودند: آفرین بر تو که شبیه ابراهیم خلیل علیه ‏السلام هستی که وقتی جبرئیل به او گفت: آیا حاجتی داری (هنگامی که می‏خواستند او را در آتش بیندازند) فرمود: پیشنهادی به پروردگارم نمی‏کنم، او بهترین وکیل است و مرا کفایت می‏کند.


بحارالانوار، ج 46، ص 67