از خدا یاد بگیریم منتخب امروز از کتاب حق را درک کنیم

«موعظه»، بازداشتنِ آمیخته با هشدار و انذار است. [285]

«شِفاء لما فى الصدور» یعنى مایه ى پاكى روح وقلب از آفات روحى است. زیرا امراض روحى سخت تر از امراض جسمى است و هنر قرآن نیز در همین شفابخشى به امراض روحى است.

پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله فرمود: «اذا التبسَتْ علیكم الفِتن كاللّیل المُظلم فعلیكم بالقرآن فانّه شافع مشفّع...» در هجوم فتنه هاى تیره و وحشتناك، به قرآن پناه برید كه هم موعظه است، هم شفا، هم نور و هم رحمت. [286]

امام صادق علیه السلام فرمود: «شفاء لما فى الصدور من الامراض الخواطر و مشبّهات الامور» قرآن، براى تمام امراض روحى و شبهات و افكار شفاست. [287]

گویا آیه اشاره به مراحل چهارگانه ى تربیت و تكامل دارد، یعنى:

الف: مرحله ى موعظه، نسبت به كارهاى ظاهرى. «موعظة من ربّكم»

ب: مرحله ى پاكسازى روح از رذایل. «شفاء لما فى الصدور»

ج: مرحله ى راهیابى به سوى مقصود. «هدىً»

د: مرحله ى دریافت رحمت الهى. «رحمة للمؤمنین»

-----

285) مفردات راغب.

286) بحار، ج 92، ص 17.

287) تفسیر نورالثقلین.
- نزول كتاب كه شامل موعظه و شفابخشى و هدایت و رحمت باشد، از شئون ربوبیّت الهى است. «من ربّكم»

- قرآن، شفاى هر دردى است. درمان دردها را باید از مكتب قرآن گرفت، نه مكاتب شرق و غرب. «شفاء لما فى الصدور»

- قرآن براى همه ى مردم موعظه است، ولى تنها گروه حقّ پذیر، مشمول هدایت و رحمت الهى مى شوند. «یا ایّها الناس... هدىً ورحمةً للمؤمنین»