ﺩﺭ ﯾﮏ ﺗﻀﺎﺩ ﻏﻢ ﺯﺩﻩ ﺑﺎ ﻗﺼّﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﯿﺮ

ﺩﺭ ﯾﮏ ﺗﻀﺎﺩ ﻏﻢ ﺯﺩﻩ ﺑﺎ ﻗﺼّﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﯿﺮ
ﻫﺮﭼﻨﺪ ‏«ﺩﯾﻮ ‏» ﺑﻮﺩﻡ، ‏«ﺩﻟﺒﺮ ‏» ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ
ﯾﮏ ﺣﺲّ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ﺣﺮﻑ ﻣﻔﺖ
ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﻋﺸﻖ ﭘﺎﮎ؟ ! ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ !
ﺻﺤﻨﻪ ﺳﯿﺎﻩ ﺷﺪ ﺩﻟﻢ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺟﯿﻎ ﺯﺩ
ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺼّﻪ ﺑﻮﺩ ... ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ... ﯾﺦ ﺯﺩﻡ !
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﮔﺮﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ
ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺩﻟﺨﺮﺍﺵ ﻏﻤﯽ ﻣﺤﺾ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﺁﺧﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ
ﮔﻔﺘﯽ : ﺑﯿﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻗﻔﺲ ﺗﻨﮓ ﻟﻌﻨﺘﯽ ...
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺣﻼﻝ ﮐﻦ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ !
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺷﻮﻡ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻭﻟﯽ
ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ...
ﺳﯿّﺪ ﻣﻬﺪﯼ ﻣﻮﺳﻮﯼ