خدایا دوستت دارم و حسادت می‌کنم که اینهمه آدمِ دیگر هم تو

خدایا دوستت دارم و حسادت می‌کنم که اینهمه آدمِ دیگر هم تو را دوست دارند.
دوستت دارم و می‌خواهم فقط خودم دوستت داشته‌باشم. اگرچه می‌دانم که ممکن نیست.
نه اینکه حواست به من نباشد؛ من حسودی‌ام می‌شود که حواست به همه هست، به تمام آدم‌ها، و به جز من، کلی آدمِ دیگر را دوست داری.
من حسودی‌ام می‌شود که آغوش خدایی‌ات فقط مال من نیست، مال تمام آدم‌های تنهاست، مال تمام آن‌ها که شازده کوچولوی سیاره‌های تنهایی‌شان‌اند و روی تو حساب کرده‌اند، و مال تمام آن‌ها که دوستشان داری...
من حسودی‌ام می‌شود که اینهمه خوبی و من هرچقدر سعی می‌کنم کمی شبیه به تو باشم، آخرش کلی خصلت بد زیر پوست آدمیزادی‌ام دارم که گند بزنند به تمام تلاشی که برای شبیه به تو بودن کرده‌ام.
خدایا می‌دانم نمی‌شود که فقط مرا، اما مرا بیشتر دوست داشته‌باش، بیشتر مراقبم باش و بیشتر کمکم کن. می‌دانی که؟ من؛ هم پدرانه، هم عاشقانه، هم دوستانه روی تو حساب کرده‌ام و تو تنها کسی هستی که می‌تواند از من در برابر وسعت زخم‌هایی که از آدم‌ها به تن دارم محافظت کند.
تو تنها کسی هستی که می‌تواند از من در مقابل غم‌هایی که طاقتشان را ندارم محافظت کند.
تو تنها کسی هستی که حضورش بیشتر از هرکسی آرامم می‌کند.
خدا جانم دوستت دارم، خیلی دوستت دارم، خیلی. خیلی. خیلی.