بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت سوم :
نکته پنجم: وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا - می‌باشد. دقت شود که از ما نخواسته‌ است که در هر شرایطی مطیع باشیم که این حق معلم، مربی، راهنما و امام است، بلکه خواسته است اولاً به آنان پرخاش ننماییم و ثانیاً با آنها کریمانه سخن بگوییم. کریمانه یعنی با گذشت، با بخشش و با بزرگواری. آیا این کار سختی است؟! آنها کم به ما محبت کرده و ما را نوازش کرده‌اند و کریمانه با ما سخن گفته‌اند؟!حتی لحظه‌ای گریه‌ها، خنده‌ها و نیازهای دوران نوزادی یا کودکی را به یاد می‌آوریم؟
خداوند متعال کریم است و بنده‌اش نیز باید کریم باشد، لذا تردیدی نیست که اگر به ویژه در حق والدین که بیشترین حق را نسبت به او دارند کریم نباشد، در حق دیگران نیز کرامتی نخواهد داشت و بالتبع از شمول کرم الهی نیز خارج می‌ شود.
ساختار فردی و اجتماعی:مواضع و رفتارهای آدمی، شخصیت و ساختار فردی و اجتماعی را شکل می‌ دهد.علم،فرهنگ،اخلاق،امنیت، تعاون، مدنیت و از آسمان نمی‌آیند، بلکه محصول مواضع ورفتارهای اشخاص نسبت به خودشان و دیگران است. پس اگر این مواضع و تعامل، کریمانه و خیرخواهانه و نیکو بود، هم انسان به کمال می‌رسد و هم جامعه. لذا در آیه‌ی دیگر، باز بلافاصله پس از امر به توحید و دوری از شرک، به رفتار نیکو با صاحبان حق تصریح می‌نماید.
این تأکید و تصریح بیانگر است که سوء رفتار، حق‌نشناسی، ناشکری و خود ریشه در خود نگری، تکبر، تبعیت از هوای نفس و شرک - خفی یا جلی دارد که انسان را از شمول محبت الهی خارج می‌نماید:وَاعْبُدُواْ اللّهَ وَلاَ تُشْرِكُواْ بِهِ شَيْئًا وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَبِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَالْجَارِ ذِي الْقُرْبَى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالجَنبِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ مَن كَانَ مُخْتَالًا فَخُورًا - و خدا را بپرستيد و چيزى را با او شريك می گردانيد و به پدر و مادراحسان كنيد ودرباره خويشاوندان و يتيمان و مستمندان و همسايه خويش و همسايه بيگانه و همنشين و در راه‏ مانده و بردگان خود نيكى كنيد كه خدا كسى را كه متكبر و فخرفروش است دوست نمى‏ دارد.(سوره نساء آیه 36)(ادامه دارد...)