.

.
ﭼﻪ ﺳﺎﺩﻩ ﻗﻠﺒﻤﺎﻥ 
ﺭﺍ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪﻩ ﺍﯾﻢ…
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﺴﯽ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺯﺩﺩ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﻤﺎﻥ ﮐﻨﺪ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺮﺩﻧﻤﺎﻥ ، ﻋﻘﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯿﺪ‌ﺯﺩﻧﺪ….
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﻣﯿﻤﺎﻧﯿﻢ ﻭ “ﻗﻠﺒﯽ” ﮐﻪ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﺑﻠﺪ نیست!!