سنبل مقاوم

سفره #هفت_سین را به هفت عنصری می‌شناسند که اول واژه معرفشان با #حرف_سین آغاز می‌شود. معمولش این است که ایرانیان این سفره را پیش از آغاز سال نو خورشیدی پهن و در روز #سیزدهم_فروردین ماه جمع می‌کنند. سبزه‌اش را هم در همان روز سیزدهم فروردین، به هنگام گذران اوقات در دشت و دمن با خود می‌برند و در #طبیعت رها می‌کنند. برخی هم سبزه را به #آب_روان می‌سپارند که خود حکایتی جداست. اما ماجرای #گل_سنبل جور دیگری است. گل زیبایی که حرف اولش سین است و مانند تمام گلها عمر محدودی دارد. این است که معمولا به سیزدهم فروردین نمی‌رسد و همان هفته نخست پژمرده و پلاسیده سفره را ترک می‌کند. اما امسال دستکم برای سفره من که اینگونه نبود. این دسته گل سنبل گرچه ریشه‌ای نداشت و ساقه‌های تهی‌اش در آب لیوان نگاه داشته شده بود تا خود سیزدهم فروردین ماند. دست آخر هم خودم آن را از بالای پل به آب روان سپردم‌؛ تا سال دگر و سفره هفت سین دگر.