درختِ دوستی بنشان، که کامِ دل به بار آرد

درختِ دوستی بنشان، که کامِ دل به بار آرد
نهالِ دشمنی برکَن، که رنجِ بی‌شمار آرد

شبِ صحبت غنیمت دان، که بعد از روزگارِ ما
بسی گردش کند گردون، بسی لیل و نهار آرد

بهار ِعُمرْ خواه ای دل، وگرنه این چمن هر سال
چو نسرین صد گل آرد بار، و چون بلبل هزار آرد