گویند نگویید سگ کوی حسینیم 

گویند نگویید سگ کوی حسینیم 
ما کشته ی یک گوشه ی ابروی حسینیم

جان داده اگر حضرت دادار به این جسم 
 از بهر همین بود که ره پوی حسینیم 

دلبر اگر او باشد و ما لایق کویش 
دلداده ی آن صورت نیکوی حسینیم 

شاهد تو بمان عشق ،که خلوتگه دل سوخت 
ما سوخته ی هر خَم گیسوی حسینیم 

وامانده عدو سگ چه مقامی است که گویند 
ما پارس کُنِ غمزه ی جادوی ِحسینیم 

دل را اگر از بند اسارت گره بُگشود 
ما باز اسیر گره ی موی حسینیم 

صد بار اگر جان بِسِتانند از این جسم 
صد بار دگر مست هیاهویِ حسینیم 

اینبار غزل را به هوای تو سرودم 
هر شعر که گوئیم دعاگوی حسینیم