بابک خرم دین دلاور مبارزایرانی

بابک خرم دین دلاور مبارزایرانی


بابک از نژادی ایرانی و مسکنش آذرآبادگان (آذربایجان جدا نشدنی از ایران) بود، گویا 

مسلمانش کرده بودند و نام عربیش حسن بود. جنبشی که بابک در ایران آغاز کرد و 

رسما نام جنبش خرم‌دینان برخود داشت، یک ایدئولوژی مشخصی را مطرح میکرد که

هدفش براندازی نهائی سلطه‌ی عرب - برقراری مساوات انسانی در ایران - تأمین 

خوشیی برای همگان و بازگشت به شکوه و عظمت ایران باستان بود. 



نام خرم‌دین که به پاخاستگانِ ایرانی برای این جنبش برگزیده بوده‌اند به روشنی 

نشان میدهد که این یک جنبش مزدکی بوده و همه‌ی شعارها و برنامه‌های 

مساوات‌طلبانه و ضد بهره‌کشی مزدک را دنبال میکرده است. ابن حزم تصریح میکند که 

خرم‌دینانِ پیرو بابک یک فرقه‌ی مزدکی بودند . اساس تعالیم مزدک برآن بود که مردم 

باید هم دراین دنیا و هم در دنیای دیگر به سعادت و شادمانی دست یابند؛ یعنی هم 

در این دنیا با کسب و کار و کشاورزی و صنعتْ برای خودشان بهشت بسازند، و هم با 

انجام کارهای نیکو و خودداری از کارهای بد رضایت خدا را حاصل کنند تا در آخرت به 

بهشت بروند. نیک در تعالیم مزدک عبارت بود از گفتار و کرداری که به خود یا دیگری 

منفعتی برساند و سعادتی فراهم آورَد؛ و بد عبارت بود ازگفتار یا کرداری که به خود یا 

دیگران آسیب و گزند وارد آورد یا سبب محرومیت شود.



آخرین گفتار بابک چنین بوده است . ( به نوشته کتاب حماسه بابک اثر نادعلی همدانی )

تو این معتصم خیال مکن که با کشتن من فریاد استقلال طلبی ایرانیان را خاموش 

خواهی کرد . نه ! این حماقت است اگر فکر کنی چون افشین وطن فروش را با زر 

خریده ای میتوانی ایرانیان را اسیر کنی . من مبارزه ای را آغاز کرده ام که ادامه خواهد 

داشت .



من لرزه ای بر ارکان حکومت عرب انداخته ام که دیر یا زود آن را سرنگون خواهد نمود . 

تو اکنون که مرا تکه تکه میکنی هزاران بابک در شمال و شرق و غرب ایران ظهور 

خواهد کرد و قدرت پوشالی شما پاسداران جهل و ستم را از میان بر خواهند داشت !

این را بدان که ایرانی هرگز زیر بار زور و ستم نخواهد رفت و سلطه بیگانگان را تحمل 

نخواهد کرد .



من درسی به جوانان ایران داده ام که هرگز آنرا فراموش نخواهند کرد . من مردانگی و 

درس مبارزه را به جوانان ایران آموختم و هم اکنون که جلاد تو شمشیرش را برای 

بریدن دست و پاهای من تیز میکند صدها ایرانی با خون بجوش آمده آماده طغیان 

هستند .



مازیار هنوز مبارزه میکند و صدها بابک و مازیار دیگر آماده اند تا مردانه برخیزند و میهن 

گرامی را از دست متجاوزان و یوغ اعراب بدوی و مردم فریب برهانند .



اما تو ای افشین . . . در انتظار روزی باش که همین معتصمی را که امروز مانند 

سگانی در برابرش زانو میزنی و وطن ات را برای او فروختی در همین تالار و روی 

همین سفره سرت را از بدن جدا کند .



مردی که به مادر خود ( میهن ) خیانت کند در نزد دیگران قربی نخواهد داشت و 

هیچکس به فرد خود فروخته اعتماد نخواهد کرد .



و بدینسان نخست دست چپ بابک بریده شد و سپس دست راست او و بعد پاهایش 

و در نهایت دو خنجر در میان دنده هایش فرو رفت و آخرین سخنی که بابک با فریادی 

بلند بر زبان آورد این بود :

" پاینده ایران "