تبعید

تبعید

تو دل دل می کنی اما دلم را دست تو دادم
ولی ای کاش جای دل نمی دادی تو بر بادم

چنان ویرانه می سازی دلم را گرچه ویران است
ولی ای آشنا ویرانه ام با اینکه آبادم

سبب سازان تبعیدی مرا تبعید می کردند
شبی هر بار با فکرت درون بند آزادم

نمی دانم چرا زندان برایم هر کجا با توست
مگر نه اینکه من چون ساده ای در بند افتادم؟!

تو خوش باشی کجایش ناخوشی بر حال من دارد
چه شیرین می شود وقتی تظاهر می کنم شادم

درون قلب من جز تو خدا داند دگر جا نیست
نفهمیدی که جایت را به دنیایی نمی دادم

اگر با مردنم هرشب سری آسوده بگذاری؛
بیا این جان من بستان که من هر لحظه آمادم

حسین حیدری"رهگذر"

۱۳۹۵/۷/۲۹

از مجموعه اول
به رسم یادگار ۱