#ای_علمدارعطشان_حسین(علیه_السلام)

🔴 حضرت عباس(ع) بصیرتی نافذ داشت

عباس فرزند علی بن ‌ابی‌طالب است و می‌دانیم که سخن گفتن در مقام پدر ایشان نوعی عبادت است.

رتبه‌ها و درجات خاصی که فقط در انحصار مولی الموحدین علی(ع) است و تاریخ به آنها اقرار و اذعان داشته و در نهایت اطمینان و وثوق به قلم‌فرسایی در مورد آنها پرداخته و همه را ثبت و ضبط کرده است.

عباس(س)، معروف به ابوالفضل و ابوفاضل،
دارنده القابی مثل باب الحوائج، علمدار کربلا، قمر بنی‌هاشم و سقای طفلان کربلاست.

القابی چون ابوالشاره و ابو فرجه و قائد الجیش و ابو رأس الحار و صدّیق و ... همه به تناسب مقامات به ایشان اختصاص یافته است.

عباس(ع) در میان اوج شرافت و عظمت بنی‌هاشم و در میان شجره‌ای که حرف اول و آخر را در شکوه و جمال می‌زنند. به قمر بنی‌هاشم شهرت یافته است.

ایشان در 4 شعبان سال 26 هجری در مدینه منوره متولد شدند و تقریبأ در سن 35 سالگی در روز عاشورا بنا بر لزوم اطاعت از ولیّ امر و امامش، به  قصد رساندن آب به خیام تشنه اباعبدالله الحسین به طرز جانسوزی با لب‌های تشنه در کنار نهر فرات به شهادت رسیدند.

داستان فداکاری و ارادت ایشان به مقتدا و مولایشان در نهایت ادب و تواضع زبانزد خاص و عام است.

🟠 امام صادق می‌فرمایند:
«کانَ عَمُّنَا العَبّاسُ بنُ عَلِیٍّ نافِذَالبَصیرَةِ صُلبَ الإیمانِ جاهَدَ مَعَ أبی عَبدِاللّه ِو أبلى بَلاءً حَسَنا و مَضى شَهیداً؛ 

عموی ما عباس بن علی بصیرتی نافذ و بینشی عظیم و ایمانی استوار داشت،
در محضر امام حسین جهاد کرد و در راه حضرتش جانبازی و ایثار کرد و به شهادت رسید.»