جامعه .کرونا . طبقات .....نامرئی
واقعیات موجود ...شاید هم نامرئی!
کرونا تا حد زیادی شکافهای اجتماعی- اقتصادی را آشکار کرده است، بعضی انسانها میتوانند کار نکنند و یا از راه دور کار کنند. بعضی دیگر اما ناچار هستند حضوراً کار کنند و هر لحظه با استرس کرونا دست و پنجه نرم میکنند. میتوان گفت که این قشر مدام خودش را با اقشار دیگر مقایسه میکند و این مقایسه در بلندمدت تضادها را بیشتر و سوخت لازم را برای تنشهای اجتماعی فراهم میکند. در کوتاهمدت اما نوعی کرختی و ازخودبیگانگی را خصوصا در طبقات اجتماعی پایین رقم میزند. سیاستهای رفاهی دولت در ایران بهطور کلی معطوف به طبقات متوسط به بالاست، مثلا به شعار «در خانه بمانیم» دقت کنید. اگر این جمله را نشانهشناسی کنیم، متوجه میشویم که این سیاست برای طبقات مرفه طراحی شده است؛ در واقع کسانی میتوانند در خانه بمانند که یا کارمند هستند و یا دارای حساب بانکی و پسانداز. در سطحی دیگر اینها کسانی هستند که تلفن هوشمند و کامپیوتر و اینترنت پرسرعت دارند. سامانه شاد و فضای آموزش مجازی دانشگاهها نیز سیاستهای رفاهی برای طبقه متوسط است. اما کسانی که دستفروشی میکنند یا به کارهای خدماتی میپردازند، اساسا نمیتوانند دورکاری کنند. کارگران و کشاورزان امکان دورکاری ندارند. آنها همانطور امکان کمتری برای دسترسی به اینترنت روی موبایل دارند. از طرف دیگر باید گفت که متأسفانه جنبشهای هیجانی و عاطفی مردمی طبقات بالاتر نیز در این بحران مثل بحرانهای قبلی برجسته نبود.
کرونا تا حد زیادی شکافهای اجتماعی- اقتصادی را آشکار کرده است، بعضی انسانها میتوانند کار نکنند و یا از راه دور کار کنند. بعضی دیگر اما ناچار هستند حضوراً کار کنند و هر لحظه با استرس کرونا دست و پنجه نرم میکنند. میتوان گفت که این قشر مدام خودش را با اقشار دیگر مقایسه میکند و این مقایسه در بلندمدت تضادها را بیشتر و سوخت لازم را برای تنشهای اجتماعی فراهم میکند. در کوتاهمدت اما نوعی کرختی و ازخودبیگانگی را خصوصا در طبقات اجتماعی پایین رقم میزند. سیاستهای رفاهی دولت در ایران بهطور کلی معطوف به طبقات متوسط به بالاست، مثلا به شعار «در خانه بمانیم» دقت کنید. اگر این جمله را نشانهشناسی کنیم، متوجه میشویم که این سیاست برای طبقات مرفه طراحی شده است؛ در واقع کسانی میتوانند در خانه بمانند که یا کارمند هستند و یا دارای حساب بانکی و پسانداز. در سطحی دیگر اینها کسانی هستند که تلفن هوشمند و کامپیوتر و اینترنت پرسرعت دارند. سامانه شاد و فضای آموزش مجازی دانشگاهها نیز سیاستهای رفاهی برای طبقه متوسط است. اما کسانی که دستفروشی میکنند یا به کارهای خدماتی میپردازند، اساسا نمیتوانند دورکاری کنند. کارگران و کشاورزان امکان دورکاری ندارند. آنها همانطور امکان کمتری برای دسترسی به اینترنت روی موبایل دارند. از طرف دیگر باید گفت که متأسفانه جنبشهای هیجانی و عاطفی مردمی طبقات بالاتر نیز در این بحران مثل بحرانهای قبلی برجسته نبود.
- ۳.۵k
- ۰۸ شهریور ۱۳۹۹
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط