وقتی که انسانهای بیگناه در بیابانهای کردستان سر بریده میش

وقتی که انسانهای بیگناه در بیابانهای کردستان سر بریده میشوند؛زنهایشان را میبرند تا به کنیزی بگیرندو بفروشند؛وبچه هایشان از نبود آب میمیرند...
برایم نفرست پیغام صلح و شادی با آب یخت را..آن هم برای یک بیماریه بسیار نادر که در برابر این فاجعه انسانی؛ نیش پشه هم محسوب نمیشود.
نه برای من نفرست؛
برای هیچ کوردی نفرست؛
برای هیچ انسانی که ادعای انسانیت دارد نفرست؛
آهای کوبانی..شنگال..مخمور...جلو لا..آهای کوردستان نگران نباش ....
سطل آب یخهایمان را برایت جمع میکنیمو دریایی از انسانیت را روانه ات میکنیم..
یعنی نمیبینند این خشکیو قحطی را؟
نمیبینند این چشمه های خون را؟
چه کرده ایم که تمام دنیا چشمهایشان را برویمان بسته اند؟
ما کوردیم....چه داعش ها و صدامها و بی آبی ها را پشت سر گذاشته ایم..
باز هم میگذریم از این دنیای سیاست و بازیهای قدرتها..
باز هم نسل مان را قدرت میدهیم..بزرگ میکنیم دلهایمان را تا ابهت داعشیون را زیر پاهایمان له کنیم..
نه نفرستید پیغام صلح ودوستیتان را...