سیه چشمانِ گشاده‌ی عریان

نگاهِ جاریِ فرورفته‌ی رود

در چشمانِ گشاده‌ی سنگ‌هایِ خاکستری

لب به موسیقی گُزیده بود.

هیاکل ابرهای بزرگ

در خمیرمایه‌ی مِهرِ چشمانِ مخملیِ آسمان

عکاسی می‌شدند.

و وسعتِ زمینِ سبزی

درسیه چشمانِ گُشاده‌ی عریانِ پسرکی

جامه‌ای از مهر برتن کرده بود.
نویسنده:مرضیه نادم
#رود
#نوشتن
#زمین
#نویسنده
#نویسنده_و_شاعر
#مرضیه_نادم
دیدگاه ها (۰)

منظومه ی “آبی، خاکستری، سیاه”در شبان غم تنهايى خويشعابد چشم ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط