‎‫تو توتخت خودت خوابیدی وراحتی غذات یه وقتی داره وخوابت س

‎‫تو توتخت خودت خوابیدی وراحتی غذات یه وقتی داره وخوابت ساعتی،مدرسه میری وشانست واس زندگی بالاس نمیشه ردش کنی دایی سخت نگیر،ی بابا داری ک مث شیرپشت سرته مامانی ک قلبش با قلب تو میتپه،حالا بزرگتر میشی ومیبینی زندگی چطور آدمو خم میکنه دایی سخت نگیر،دایی قدر اون چیزیو ک داری داشته باش زندگی مث رنگ وقلم وتو نقاش هرجور رنگش کنی همو جور میمونه نشه جغد شومی تو بومت بخونه،نشه سفیدیه چشمات یه روز خون بشه نشه صورت قشنگت گلگون بشه،دایی یادبگیر همه چی روتجربه کنی ولی بدون تو بعضی راها دیگ برگشتی نیس،به هردستی ک دست دادی دستتو بپا دایی بترس از گرگای آدم نما،تن لختتو بده به کسی که روح لختشو هدیه میده بهتو پاش میفته،دایی بپا بکارت روحت خط نخوره این یکی پرده رو نمیشه دوخت دوباره،اگ نخونی وندونی پس زود خام میشی سرتو بالا بگیر نشه رام شی،نگی روسری روسرتو محدود شد حدوداتو تنگ میکنی زندگی ینی زندونی ک ازادیش دست خودته مگه کوهو میشه ب بند کشید دایی...سارینا بیا ببین داییتو دوباره گلی ک کاشته امروز فقط یه خاره سارینا قصمون همیشه گریه داره سارینا سارینا سارینا...نشه اخم کنی به اون دختر بچه ای ک گلی داره تو دستشو میخواد بفروشه ُرو برگردونیو با خودت بگی فرق داری حتما اره فرق داری دایی،اون یه بچه کارگری از پایین شهر فرق و ترس وسیاهی همراهشن،باباش معتاده دایی ببین صورتشو جای سرخِ سیلیِ سرده پدرشو،فقط نُه سال داره تومدرسه نیس طعم تلخ کارو ب دوش کشیدو،گلی ک پرپر میشه تو دست مشتری اون گلی ک با خنده ازش میخری "واسه اون گل نیس یه لقمه نونه ضامن اینکه کتک نخوره تو خونه"،نپرس تقصیره کیه خودت ی روز میفهمی نپرس قصش طولانیه،دایی زمین پر از آدماییه ک کار میکنن و ی عده ای فقط پول دارن و ی مشت عقده ای ک از کاره کارگرا کاخ ساختن وچ کسایی تو این راه جون باختنو،این چیزارو ب دیگران بگی بهت میخندن اخه زشتی ام عادت میشه واسه ادم "ولی تو قصه ی خودتو بکش نقاش بذار هرکی هرچی میخواد باشه باشه تو خودت باش "....
شاهین نجفی
‬‎