بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
تکلیف چیست؟ مذاکره یا جنگ؟
بگذارید خیال‌تان را راحت کنم، اینکه می‌ بینید دیپلمات‌های ما در حال رفت و آمد به کشور های مختلف هستند و حرف از مذاکره می‌زنند، به این معنی نیست که ما ساده‌ایم و نشسته‌ ایم به امید اینکه جنگ تمام شده اصلاً و ابدا...این فقط یک روی سکه است.
روی دیگر سکه،واقعیت میدانی است، طرف مقابل ما، یعنی ترامپ و نتانیاهو، منطق آدم‌های عادی را ندارند، آن‌ها مثل یک قماربازحرفه‌ایی هستند که تا تهِ جیبش را باخته و حالا برایش حیثیتی شده که میز بازی را با دست خالی ترک نکند.
این آدم برای اینکه آبرویش را جلوی بقیه بخردونگوید باختم ، حاضر است آخرین دارایی‌اش راهم وسط بگذارد و یک حرکت انتحاری و دیوانه‌وار بکند.
منظور از حرکت انتحاری چیست؟
مثلاً یک عملیات محدود، یک هلی‌بُرن پر سر و صدا که شاید در میدان جنگ چیزی را واقعاً عوض نکند، اما در تلویزیون و توییتر، خوراک تبلیغاتی خوبی برایش میشود تا بگوید: ببینید، من با دست پر و پیروز مندانه از جنگ خارج شدم.
حالا هنر ما چیست؟ هنر ما این است که برای هردو روی سکه برنامه داریم.
برای روی اول مذاکره :
در دیپلماسی را باز گذاشته‌ایم، حرف می‌زنیم، لبخند می‌زنیم و به تمام دنیا نشان می‌دهیم که ما اهل منطقیم و شروع‌ کننده جنگ نیستیم.
برای روی دوم :
فرماندهان نظامی ما بیدار بیدارند.
دارند میدان جنگ را بزرگتر می‌کنند یعنی کاری می‌کنند که اگر جنگ شد، فقط در خاک ما نباشد، اسلحه‌های جدید و بهتری آماده می‌کنند و تاکتیک‌ هایشان را برای غافلگیر کردن دشمن به‌روز می‌کنند.
یک دست‌مان به شاخه صلح است و دست دیگرمان روی ماشه جنگ.
این یعنی ما هم برای یک صلح آبرومندانه آماده‌ایم، هم برای یک جواب دندان‌شکن که دشمن را از کرده‌اش پشیمان کند. انتخاب با آن‌هاست.